Category Archives: Snapshots

Ντεμακιγιάζ

«Αφαιρεί απαλά τη μάσκαρα και το μακιγιάζ. Περιποιείται τις βλεφαρίδες».
Πώς γίνεται, όμως, να περιποιηθεί το μέσα των ματιών σου; Εκείνο που φλέγεται απ’ τα όνειρα, που βλέπει καθαρά, όσα χρώματα κι αν έβαλες απ’έξω;
«Αφαιρεί απαλά τη μάσκαρα…το μακιγιάζ»..όσο κομψό κι αν έκανες το πρόσωπο, όσο αψεγάδιαστο, ραγίζει ακόμα και η πορσελάνη, θυμήσου. Μικρές ρωγμές, μικρές, ανεπαίσθητες ρυτίδες, ελαφρές κηλίδες από την «έκθεση στον ήλιο».
Όμως, μου λες πώς να κλειστώ στο μέσα μου σκοτάδι, να μην εκτεθώ στο φως, να μην καώ, να μην αφήσει ο χρόνος το σημάδι;
Άνθρωπος είμαι
και γέρνω
και γερνώ.

Σχολιάστε

Filed under Snapshots

{On the road}

Θέλω να σου γράψω / όλες μου τις εμμονές
να τις πάρω μαζί μου σε ένα ταξίδι /να τις σκορπίσω στο δρόμο
όπως θα με φυσάει ο αέρας.
Εσύ θα οδηγείς / εγώ θα σηκώνω τα χέρια στον αέρα
ούτε σπονδή ούτε δέηση
μόνο ελευθερία
Και δρόμος.
OnTheRoad_1993_13

1 σχόλιο

Filed under Snapshots

Οι μύθοι και οι λύκοι

Μερικές φορές αξίζει να επισκέπτεσαι το μέρος που έζησαν αγαπημένοι σου συγγραφείς. Μπορεί να μεταδώσει κάποιο νόημα, αν διαθέτεις μια οξύνουσα ευαισθησία. Μπορεί να καταλάβεις τους λύκους που χάνονταν στα βουνά, να αφουγκραστείς το αλαφροΐσκιωτο περπάτημα της Βελουδένιας. Αν νιώσεις τη λεπτή, υγρή ομίχλη που κατεβαίνει το βουνό,  ίσως αισθανθείς γιατί με τους τριγμούς της γης,

σαλεύουν της μνήμης και της γραφής

οι μύθοι και οι λύκοι.

Οι μύθοι και οι λύκοι

Σχολιάστε

Filed under Snapshots

Lust

Let me end inside you
every thought of me
every drop of me.
Let me unify with you
there is no time
there is no space
other than our bodies.
Let me end where everything starts.

1 σχόλιο

Filed under Snapshots, Uncategorized

Τα πρόσωπα των αγαλμάτων

Κάτω από το μαρμάρινο βλέμμα τους
κρύβουν το αίνιγμα του χρόνου.
Γαλήνη και καρτερία.

Σχολιάστε

Filed under Snapshots

Το παρόν μου, μικρές στιγμές του αύριο

…Και ο χρόνος; Μια απάτη, μια ψευδαίσθηση; Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και από είκοσι έχεις γίνει τριάντα. Time lapse. Θυμάσαι όσα έζησες, φίλους, έρωτες, πόλεις, βουνά, ομορφιά, ασχήμια, απογοήτευση, λύπες διαρκείας…ένας αγώνας δρόμου. Τότε, τώρα, αύριο.

Όσο υπάρχει το αύριο, θα συνεχίσω να ζω, να αναπνέω, να αγωνίζομαι και ας πέφτω.

Το παρόν μου, μικρές στιγμές του αύριο.

Σχολιάστε

Filed under Snapshots, Uncategorized

Ο μικρός πολεμιστής

Ο μικρός πολεμιστής

Λαβωμένος αλλά γαλήνιος, μειλίχιος, σχεδόν χαμογελαστός, ένας μικρός πολεμιστής από τον βαθύ χρόνο έρχεται να συμβολίσει μετωνυμικά τη σύγχρονη ανθρώπινη υπόσταση.

Σχολιάστε

Σεπτεμβρίου 3, 2012 · 23:36

Τέλος και αρχή

Η αρχή και το τέλος είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ύπαρξη. Το μεσοδιάστημα θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε και ζωή. 🙂 Επομένως, στη ζωή βιώνουμε πολλές στιγμές τέλους και αρχής. Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή μέσα στην Κρίση ή όλα έχουν μόνο τέλος;

Ακούμε: Τέλος τα λεφτά (χμμ…όχι για όλους), τέλος οι δουλειές αλλά τέλος η διαπλοκή, το «μέσον», ο νεποτισμός, η εκμετάλλευση; Επίσης, τέλος η αξιοπρέπεια, η κοινή λογική, ο σεβασμός; Τέλος οι έρωτες, οι χωρισμοί; Οι βόλτες στην παραλία, στο βουνό, στην πόλη, στο χωριό; Τέλος τα κινητά, το ίντερνετ, τα αυτοκίνητα; Τέλος εποχής; (Συγκυριακά…όντως! :Ρ) Είναι το τέλος μια ασφυκτική αγχόνη λίγο πριν τραβήξει κάποιος το σκαμνί; Με τόσο «τέλος» πώς να τολμήσεις μια νέα αρχή;

Ε, λοιπόν, εγώ προσδοκώ μια Αρχή.

Διευκρινίζω: Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των τελευταίων χρόνων μας έχει υποβάλει σε μια διαρκή κατάσταση αναχαίτισης ενός τέλους, όπου τέλος= επίσημη χρεωκοπία της χώρας υπό τερατώδους νομίσματος δραχμής (λες και ξεχνάμε ότι το χρήμα είναι μια χάρτινη σύμβαση, κούφια σαν το μέταλλο του ενός ευρώ). Σε αυτό το καθηλωτικό κλίμα τέλους εγώ, ένα πρόσωπο ανάμεσα στα εκατομμύρια αυτής της χώρας «έχοντας σώας τας φρένας» (ακόμα), με πλήρη συνείδηση της κατάστασης, θέλω να κάνω μια νέα αρχή, μια άλλη αρχή.

Δεν θέλω να αποδέχομαι πια τη μιζέρια που κατακάθεται στο δέρμα σαν γλίτσα υγρής, καλοκαιρινής, πυρεσσούσης νυκτός. Μια αρχή κόντρα στη διάθεση τέλους.

1 σχόλιο

Filed under Snapshots, Uncategorized

Οι φίλοι μου που έμοιαζαν πουλιά

Παλιά ένα από τα πιο παθιασμένα μου χόμπι ήταν η αλληλογραφία. Χιλιάδες γράμματα, παραλήπτες σε όλο τον κόσμο, ένα φύλλο σημύδας από την Φινλανδία, μια κάρτα από το βυθό της Ερυθράς θάλασσας, ένας επίδοξος ποδοσφαιριστής στη Γκάνα, Αιγύπτιοι έρωτες, πιστοί φίλοι στη Γερμανία και τη Σουηδία, πράσινα χωριά στην Αυστρία…Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Ασία, όλος ο κόσμος στο σπίτι μου, ένα ταξίδι μέσα από το χαρτί, παιδιά, έφηβοι που μοιράζονταν τα όνειρά τους, ά-γνωστοι που δεν συναντήθηκαν ποτέ από κοντά, μοιράστηκαν όμως τις στιγμές της ζωής τους.

Σχολιάστε

Filed under Snapshots, Uncategorized