Category Archives: Μόνον εντός μας εαυτοί

Εύοσμος

Πέρασα χρόνια στα στενά δρομάκια του Ευόσμου
στις συνοικίες του
από Κοιμητήρια Σταυρούπολης μέχρι Κορδελιό
από Αμπελόκηπους μέχρι Μενεμένη
Πάνω-κάτω η Καραολή και Δημητρίου
[σαν να ‘τανε και δω Πατήσια]

μοναχικά τακούνια
πρησμένα πόδια
λιοπύρι και λαϊκές αγορές
άσπρα χαρτάκια
και κουρασμένα χαμόγελα
πρόχειρα σάντουιτς
φτηνά κρουασάν
και ενημέρωση γονέων
ρημαγμένα σπίτια που όλο ελπίζουν

Πέρασα χρόνια
στους δρόμους του Ευόσμου
Μεγάλου Αλεξάνδρου και πλατεία
Δημαρχείο και Νέα Πολιτεία
περιφερειακός και 32Α
Κυριακές πρωί στα φροντιστήρια
μεσάνυχτα στα λεωφορεία

καμιά φορά δε φοβήθηκα τη νύχτα

έζησα τον Εύοσμο όλο μόνη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Μόνον εντός μας εαυτοί

Πάβελ

Δεν κατάλαβε πώς εξαφανίστηκε ο εντός του άνθρωπος. Πώς έφυγε από μια σχισμή, κάπου ανάμεσα σε μια ανάσα και ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Πώς σκαρφάλωσε από μέσα του, πέρασε τα στενά των βρόγχων, ανέβηκε την τραχεία, κολύμπησε στα ιγμόρεια και γλίστρησε απ’ τα ρουθούνια. Έτσι βγήκε, σαν αέρας. Πώς ήταν το όνομά του; Δύσκολα θυμάται… «Πάβελ. Πάβελ Κόχουτ..» επαναλάμβανε μουρμουρίζοντας ανάμεσα απ’τα δόντια. «Πάβελ Κόχουτ» σαν ξόρκι τρανσυλβάνιο που τριγυρνούσε πίσω από βαριές πόρτες κι ομίχλες.
Και έτσι έμεινε άδειος ο μέσα του εαυτός. Το ξόρκι πήρε φεύγοντας όλα τα αισθήματα και όλες τις σκέψεις.
«Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;». Άνοιξε τα μάτια και τρόμαξε.

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, Uncategorized

{Να μη ρωτήσεις}

Να μη ρωτήσεις
Να μη μάθεις
αν ζει, αν πέθανε / μικρή έχει σημασία
ανήκει πια στο χτες.
Κι αν το χτες μου είσαι και συ και γω
μπολιασμένη απ’ τα κύτταρα των δυο
προχωρώ.
Τι να την κάνεις όμως τη μνήμη
όσο και να τη θάψεις,
αφού δεν πιάνει χώματα
και πάλι έρχεται μπροστά
μια αλλοτινή εικόνα
πρόσωπα και βλέμματα περασμένα
ας μη μιλήσω για τις αγκαλιές
δε λησμονείς τη ζέστη τους
ιδίως τώρα που διάγουμε ψυχρούς καιρούς
στα όρια της κόλασης
του μίσους για τον Άλλον.

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems, Uncategorized

{Για τα όνειρα που ίπτανται}

Γιατί εγώ στα όνειρά μου ίπταμαι
ακόμα και πάνω από τα σύννεφα
κι ακούω μουσικές, κάνω ταξίδια
αιθέρια, ως είμαι, πηγαίνω όπου θέλω.
Κόβω τις κορδέλες που με κρατάν στη γη
κάνω τα σεντόνια μου πανιά
μια Ραπουνζέλ που ξέφυγε
με βλέμμα φευγαλέο
έτσι που να θαρρείς πως
και στα χώματα όταν είμαι
πάλι απ’τον αέρα ήρθα.

nostalgia 4

1 σχόλιο

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems

Από το Αλγέρι μέχρι την Ταγγέρη όλο θάλασσα

Καλύτερα θολό το πρόσωπο
καλύτερα νερό στον καθρέφτη,
άλλωστε είμαστε θολά νερά
ρυάκια ρέματα τα μάγουλά μας.

Καλύτερα να τρεμοπαίζουν τα βλέμματα
να χάνουν κάπως το οπτικό τους πεδίο,
μήπως και ξεκάθαρα όταν βλέπαμε
τι είχαμε να δούμε;
*
Ακούγαμε τότε αραβικά τραγούδια
με μια βραχνή φωνή που δε θυμάμαι
και ήμασταν από το Αλγέρι μέχρι την Ταγγέρη
όλο θάλασσα.
Κι ήταν μετά ένας ήλιος
που χάιδευε τα σώματα
και λιώναν τα κρύσταλλα.
Και έπειτα ούτε όνειρα ούτε αλήθεια
μόνο γραμμές στα τετράδια
κι αυτά παραμύθια.

Αλγέρι

Αλγέρι


Ταγγέρη

Ταγγέρη

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems