Category Archives: poems

Εύοσμος

Πέρασα χρόνια στα στενά δρομάκια του Ευόσμου
στις συνοικίες του
από Κοιμητήρια Σταυρούπολης μέχρι Κορδελιό
από Αμπελόκηπους μέχρι Μενεμένη
Πάνω-κάτω η Καραολή και Δημητρίου
[σαν να ‘τανε και δω Πατήσια]

μοναχικά τακούνια
πρησμένα πόδια
λιοπύρι και λαϊκές αγορές
άσπρα χαρτάκια
και κουρασμένα χαμόγελα
πρόχειρα σάντουιτς
φτηνά κρουασάν
και ενημέρωση γονέων
ρημαγμένα σπίτια που όλο ελπίζουν

Πέρασα χρόνια
στους δρόμους του Ευόσμου
Μεγάλου Αλεξάνδρου και πλατεία
Δημαρχείο και Νέα Πολιτεία
περιφερειακός και 32Α
Κυριακές πρωί στα φροντιστήρια
μεσάνυχτα στα λεωφορεία

καμιά φορά δε φοβήθηκα τη νύχτα

έζησα τον Εύοσμο όλο μόνη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Μόνον εντός μας εαυτοί

[Ξημερώνει στα Λαδάδικα]

Μου ‘χες πει να σε περιμένω
-γωνία Ολυμπίου Διαμαντή και Ερνέστου Εμπράρ –
ενώ καρφίτσωνα πεταλούδες στα μαλλιά για να περάσει η ώρα
Τριγυρνούσα σε ξενυχτισμένους δρόμους και είχα τη μυρωδιά σου πάνω μου
Και μετά σε ένα λιμάνι αναχώρησης
σε μια αίθουσα αναμονής
να φεύγω χωρίς να ξέρω πού πάω
σε μια πόλη
σε μια άλλη νύχτα
σε άλλα φώτα
θα είσαι όμως πάντα μέσα μου
θα σε φέρνει ο αέρας και όλα αυτά τα μυστικά σου «αχ» στο αυτί μου
καθώς θα ξημερώνει ξανά και ξανά.

Ladadika

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, poems, Uncategorized

Όπως η νύχτα

Περπατά σκυφτός όπως η νύχτα
Έχει τα χέρια του στις τσέπες
και δεν τον νοιάζει
που γέρνουν πάνω του τα σκοτάδια όλου του κόσμου.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, poems, Uncategorized

Πες μου μια ιστορία

Πες μου μια ιστορία
για τη μουσική που αγαπάς.
Πες μου μια ιστορία
που θα κάνει την καρδιά μου να χτυπήσει δυνατά
Πες μου μια ιστορία
για τους ανθρώπους που αγαπάς
πως γελούν, πως χαίρονται,
πως δίνουν τα χέρια και αγκαλιάζουν όπως τα παιδιά
Πες μου
για όλα τα βλέμματα που έγραψαν μέσα σου μια ιστορία

για όλα τα σώματα που φαντάστηκες
και αυτά που άγγιξες
πως έκαιγε το δέρμα
πως γλίστραγαν τα χέρια σαν νερά
πως έβλεπαν στο φως και στο σκοτάδι.
Πες μου, λοιπόν, μια ιστορία.

Σχολιάστε

Filed under poems, Uncategorized

Πάβελ

Δεν κατάλαβε πώς εξαφανίστηκε ο εντός του άνθρωπος. Πώς έφυγε από μια σχισμή, κάπου ανάμεσα σε μια ανάσα και ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Πώς σκαρφάλωσε από μέσα του, πέρασε τα στενά των βρόγχων, ανέβηκε την τραχεία, κολύμπησε στα ιγμόρεια και γλίστρησε απ’ τα ρουθούνια. Έτσι βγήκε, σαν αέρας. Πώς ήταν το όνομά του; Δύσκολα θυμάται… «Πάβελ. Πάβελ Κόχουτ..» επαναλάμβανε μουρμουρίζοντας ανάμεσα απ’τα δόντια. «Πάβελ Κόχουτ» σαν ξόρκι τρανσυλβάνιο που τριγυρνούσε πίσω από βαριές πόρτες κι ομίχλες.
Και έτσι έμεινε άδειος ο μέσα του εαυτός. Το ξόρκι πήρε φεύγοντας όλα τα αισθήματα και όλες τις σκέψεις.
«Πόσο καιρό συμβαίνει αυτό;». Άνοιξε τα μάτια και τρόμαξε.

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, Uncategorized

{Να μη ρωτήσεις}

Να μη ρωτήσεις
Να μη μάθεις
αν ζει, αν πέθανε / μικρή έχει σημασία
ανήκει πια στο χτες.
Κι αν το χτες μου είσαι και συ και γω
μπολιασμένη απ’ τα κύτταρα των δυο
προχωρώ.
Τι να την κάνεις όμως τη μνήμη
όσο και να τη θάψεις,
αφού δεν πιάνει χώματα
και πάλι έρχεται μπροστά
μια αλλοτινή εικόνα
πρόσωπα και βλέμματα περασμένα
ας μη μιλήσω για τις αγκαλιές
δε λησμονείς τη ζέστη τους
ιδίως τώρα που διάγουμε ψυχρούς καιρούς
στα όρια της κόλασης
του μίσους για τον Άλλον.

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems, Uncategorized

{Για τα όνειρα που ίπτανται}

Γιατί εγώ στα όνειρά μου ίπταμαι
ακόμα και πάνω από τα σύννεφα
κι ακούω μουσικές, κάνω ταξίδια
αιθέρια, ως είμαι, πηγαίνω όπου θέλω.
Κόβω τις κορδέλες που με κρατάν στη γη
κάνω τα σεντόνια μου πανιά
μια Ραπουνζέλ που ξέφυγε
με βλέμμα φευγαλέο
έτσι που να θαρρείς πως
και στα χώματα όταν είμαι
πάλι απ’τον αέρα ήρθα.

nostalgia 4

1 σχόλιο

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems

{In the mood for love}

Προσπερνάς
και κάπως στέκεσαι.
Κάτι στο σώμα σε τράβηξε
αόρατο
μια σκιά απ’ το ένα σώμα στο άλλο
η αύρα που γλίστρησε
ο αέρας που τάραξε το νερό.
Κι ύστερα
γύρισε και είδε.
«When I saw you I fell in love
and you smiled because you knew».*

[* by Shakespeare]

in-the-mood-for-love

Σχολιάστε

Filed under poems

{Γραμμές του σώματος}

Γραμμές του σώματος

κι άλλα ηδονικά

τα μάτια, τα μαλλιά, τα χείλη.

Κυρίως, όμως, αυτές

οι αισθαντικές γραμμές

και κείνη η ζείδωρη ευφορία

να καβαλάς τα σύννεφα

νεφεληγερέτης -πώς τό’ λεγεν ο Όμηρος; –

Για κείνη τη στιγμή λοιπόν,

στον καλπασμό των κυμάτων

να ομνύεις

που από τα βάθη βγαίνουν στον αφρό

κι ύστερα πάλι πίσω.

Σχολιάστε

Filed under poems, Uncategorized

Η σιωπή των νερών

Συμμαχώ
Με τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας
-κουβαλώ τα θηρία εντός μου-
Κανείς Ποσειδώνας δε θα ταράξει τα νερά
Σπονδή αφήνω ηδονικά μυρωδικά και τα σεντέφια
δίπλα στα άσπρα βότσαλα
να τα πάρουν τα νερά
έτσι όπως θά ‘ρχονται γαλήνια και σιωπηλά
στις παρυφές του δέρματός μου.

ΥΓ. Give me water, babe..http://www.youtube.com/watch?v=KaIORi2ovNc

elafonisos1

Σχολιάστε

Filed under poems