Category Archives: Φρυκτωρίες

Σαν να μη τρέχει τίποτα

Είπες «οι εφιάλτες μου όλοι δικοί μου. Το δυνατό δεν περιμένω απ’ το αδύνατο». Κι ύστερα ξάπλωσες να κοιμηθείς. Βύθισες τη λύπη σου στο μαξιλάρι. Και τριγύρναγαν τα όνειρα σαν να μην τρέχει τίποτα.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Φρυκτωρίες, Uncategorized

Το κάρβουνο της ποίησης

«Δεν πέθανε.
Απλώς μετεκόμισε στους στίχους του». Κ. Μόντης

Μερικές φορές χρειάζεται να επιστρέψεις στην ίδια την ποίηση για να μη χαθείς στις ατραπούς των ματαιόδοξων. Είναι η ποίηση που σου υπενθυμίζει ότι μέσα στις στάχτες σιγοκαίει ένα κάρβουνο που μπορεί να ζεστάνει, να φωτίσει και, γιατί όχι, να κάψει. Άλλωστε, αυτό μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα όμορφων στιγμών. Αρκεί μια φράση, ένας στίχος για να ελπίσεις ξανά, να παρηγορηθείς ενάντια στη φαυλότητα και τη ματαιοδοξία όσων νόμισαν πως έγιναν ποιητές μέσα σε μια νύχτα.

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Σκορπίσματα

Ξ-έκλεψες ένα 20ευρω. Απ’το σούπερ μάρκετ, τη λαϊκή, τα τηλέφωνα, απ’ τα τόσα «άσ’ το για αργότερα, αντέχει ακόμα». Ντύθηκες, στολίστηκες, έφτιαξες τα μαλλιά έτσι όπως τα ‘θελε ο δυνατός αέρας.
Ξ-έκλεψες ένα 20ευρω και το ‘χες έγνοια. Στο δρόμο, στο λεωφορείο γυρνώντας σπίτι. Έλεγες κάτι για φεγγάρια κρύσταλλα που τριγυρνάν στην πόλη και έναν Μαγιακόφσκι που γύρναγε στο μυαλό σου. Κάτι χτυπούσε γρήγορα στη θωρακική χώρα και δεν ησύχαζε, μέρες τώρα. Κι όλο έτρεμες μην σπάσει από τα πολλά χτυπήματα και άλλαζες πλευρό ρισκάροντας του ύπνου το βλεφάρισμα, μην δραπετεύσουν, έλεγες, εκείνες οι σκέψεις από το ασυνείδητο και ξεχαστούν όταν τό ‘παιρνες απόφαση να σηκωθείς.
Ξ-έκλεψες ένα 20ευρω και το ‘βγαλες στο δρόμο να πάρεις αέρα. Και καθόλου δεν μετάνιωσες.

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Κορίτσι με το ψωμί και το χαμόγελο

Κορίτσι με το ψωμί και το χαμόγελο,
απ’το Χαλέπι στη Δαμασκό
περπατάς
να φτάσεις σπίτι σου στο Deir ez-Zor
να ψάξεις στις πέτρες
να βρεις τους νεκρούς σου
να τους ταΐσεις ψωμί
να ξεχάσουν τα μωρά το κλάμα
να λουφάξουν οι μανάδες του κόσμου
να κοιμηθούν τα παιδιά τον ήρεμο ύπνο
να μην ακούν τα όπλα
να μην τα νιώθουν
να φτάσουν πουλιά στα σύννεφα
να γίνουν πλάσματα του βυθού
αφού στον τόπο τους δεν μπόρεσαν να ζήσουν τη ζωή τους.

girl_bread_roll

1 σχόλιο

Filed under Φρυκτωρίες

Τα δικά μου τριάντα

Πατημένα πια. Σπούδασα σε μια επαρχιακή πόλη με πολλές στερήσεις των γονιών και δικές μου. Δεν πήγα ούτε μια φορά εκδρομή στο κοντινό βουνό, δεν έφταναν τα λεφτά ή πάντα αγχωνόμουν τι θα γίνει εάν πάω εκδρομή και μετά εμφανιστεί λογαριασμός από το πουθενά και δεν έχω να πληρώσω. Δεν ήθελα να ζητήσω δανεικά, το θεωρούσα ζήτημα αξιοπρέπειας. Δεν είχα σκεφτεί ότι άλλοι έπαιρναν και χάριζαν δάνεια στο άψε-σβήσε. Μετά έκανα μεταπτυχιακό σε μεγαλύτερη πόλη, μόνη μου, δουλεύοντας σε σχετικές και άσχετες δουλειές για να τα φέρω βόλτα. Μου πήρε χρόνια να τελειώσει το ρημαδομεταπτυχιακό. Μια χρονιά αναστολή γιατί δεν έβγαινε με τη δουλειά. Τελείωσα με άριστα και αυτό ήταν μια ικανοποίηση. Μετά με απέλυσε ο εργοδότης γιατί προσέλαβε την ξαδέρφη της γυναίκας του στη θέση μου. 17 Αυγούστου. Είχα να πάω στη θάλασσα 3 χρόνια, ως ανασφάλιστη δεν έφταναν τα λεφτά για διακοπές. Εκείνο το καλοκαίρι με το προ-τελευταίο εικοσάευρο πήγα στη θάλασσα και μετά στο σωματείο, για να υπερασπιστώ τη χαμένη μου θέση εργασίας και κυρίως το δίκιο μου απέναντι στο θράσος του αφεντικού, που κοκορευόταν ότι «έτσι είναι οι επιχειρήσεις, απολύουν όταν γουστάρουν». Το βρήκα το δίκιο μου, μετά από αγώνα, ατελείωτο άγχος, συγκρούσεις και συκοφαντίες για το ήθος μου. Αυτά τη μέρα. Τα βράδια έβγαινα έξω σαν τρελή, σε οποιαδήποτε εκδήλωση υπήρχε στην πόλη, για να μην με πάρει από κάτω. Δυο βδομάδες μετά την απόλυση, διέρρηξαν το σπίτι μου, χωρίς να μου πάρουν τίποτα αξίας (ευτυχώς τους δελέασε το εικοσάευρο της συγκατοίκου στο τραπεζάκι του σαλονιού). Αλλά εκεί ήταν που είπα «τέρμα, στο εξής τα πράγματα θα πάνε καλύτερα». Ναι, όντως, λίγες μέρες αργότερα βρήκα δουλειά. Από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ. Εκείνη ήταν τελικά μια καλή χρονιά από αυτήν την άποψη. Αυτά πριν την κρίση.

Μετά την κρίση. Δεν έπεσα από τα σύννεφα. Δεν μου έλειψαν τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα ακριβά ρούχα, παπούτσια, η fancy διασκέδαση, δεν τα έκανα ποτέ, δεν τα γούσταρα άλλωστε ποτέ. Γι’ αυτό δεν με πτόησε η κρίση. Η ατμόσφαιρα γύρω μου με πτοούσε. Το περιρρέον κλίμα κατάθλιψης και αδράνειας που μας παρέσυρε όλους. Και μου φαίνεται ειρωνικό που ξαφνικά οι συνομήλικοί μου «πέφτουν από τα σύννεφα», δηλαδή απορώ μαζί τους…αλλά πρέπει τελικά να κυκλοφορούσε πολύ χρήμα που δεν πήρα ποτέ χαμπάρι. Έκανα το λάθος να στηρίζομαι στις δυνάμεις μου, όπως πολλοί ακόμα 30άρηδες που δεν συνειδητοποίησαν μέσα σε μια νύχτα ότι δεν μπορούν πια να πάνε κάθε μέρα για καφέ-ποτό-ψώνια-Λονδίνο-Άμστερνταμ και Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας.

 ΥΓ. Το κείμενο έχει συναισθηματισμό άκρατης φύσεως αλλά δεν θα το καλλωπίσω, ας ειπωθούν τα γεγονότα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

4 Σχόλια

Filed under Φρυκτωρίες

Η Κομμαντατούρ στην Αθήνα

Στην οδό Κοραή 4 μια ταμπέλα γράφει «Χώρος ιστορικής μνήμης 1941-1944». Στο υπόγειο της πολυκατοικίας αυτής ήταν τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Κατέβηκα να τα δω…ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει να μεταδίδει τόση ενέργεια ένας χώρος…Το αίμα; Οι κραυγές; Τα δάκρυα; Ο θάνατος όλων αυτών των ανθρώπων; Όλα ζούσαν ακόμα..Έφυγα σαν να με κυνηγούσε η φρίκη.

«Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίον εκείνον;»* Ο φασισμός της «κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας»; Τα χρυσά αυγά που ανεβαίνουν σταθερά; Οι ανιστόρητοι, μπουχτισμένοι «νοικοκυραίοι» και τα λοιπά ανεγκέφαλα δίποδα που την υποστηρίζουν; Η αφήγηση της μαθήτριάς μου ότι ο χρυσαυγίτης του σχολείου απειλούσε να δείρει συμμαθήτρια αν τραγουδούσε εβραϊκό τραγούδι στη μνήμη των νεκρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Οι απαθείς καθηγητές που παρακολουθούσαν το γεγονός;
Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω ακόμα, η φρίκη από τους τοίχους της Κοραή είναι πάντα παρούσα μπροστά μου. Και η σκέψη μήπως εκείνη η βαριά πόρτα στην είσοδο μας κλείσει για πάντα στο κολαστήριο.

*Ο στίχος από το ποίημα του Σεφέρη «Επί ασπαλάθων…»

Image

1 σχόλιο

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα, όλα εκείνα που σκεπάζουν την ασχήμια γύρω μου…

Θα θυμηθώ τους φίλους μου, όλους εκείνους που μου έχουν χαρίσει τις πιο ωραίες στιγμές μήπως έτσι καλύψουν σαν πέπλο την παρακμή γύρω μου.

Θα θυμηθώ εκείνους που ακόμα κάνουν κουράγιο, που δε λιγοψυχούν σαν εμένα, θα θυμηθώ τους γονείς μου που τόσα χρόνια αγωνίζονται και είναι όρθιοι ακόμα,

θα θυμηθώ τα πρόσωπα των παιδιών για να μην ξεχάσω τι σημαίνει αθωότητα, θα κοιτάξω το γιασεμί στο μπαλκόνι μου…δε θέλω να ξεχάσω ότι υπάρχουν ακόμα πολλά όμορφα που δεν μ’ αφήνουν, δεν μ’ αφήνω να δω…

Θα αγωνιστώ

να μην ξεχάσω

ότι στον κόσμο αυτό υπάρχει και ΟΜΟΡΦΙΑ!…

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Blue, strange colour blue

Η μουσική μπορεί να σε μαγέψει, να σε τυλίξει στον ιστό της και να μην υπάρχει πια οικονομική κρίση, πολιτική διαπλοκή, ανασφάλεια, άγχος, θλίψη, λεφτά, μιζέρια…

Everybody is sleeping now…Μουσική για τη νύχτα ή η νύχτα για τη μουσική. Εικόνες και συναισθήματα που κρύβει το φως της μέρας. Σκέψεις αχαλίνωτες στο ρυθμό, πράξεις ενστικτώδεις. Η λογική δεν αγαπά τη νύχτα, το σκοτάδι γίνεται ο καλύτερος τρόπος να αποκαλύψεις αυτό που θα ήθελες να είσαι, αυτό που θα ήθελες να κάνεις, άγγελος και εωσφόρος μαζί…

Τα όνειρα ζουν στο σκοτάδι

Ησυχία

Νύχτα

«An industrial silence singing…»

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized