Category Archives: Ιστορίες του Ατλαντικού

O meu amor

Τρέχω στις υγρές πλάκες σου
και δεν με νοιάζει
αν είναι ο Ατλαντικός αυτός
ή ένα σύννεφο.
Τραγουδάω ο meu amor και θυμάμαι το δέρμα που ανατρίχιαζε,
τον αέρα που το ‘γδερνε στην άκρη του ωκεανού.
Τριγυρίζω στους δρόμους σου
μπορεί να είναι μια ηλιόλουστη μέρα
στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη
στην Αθήνα, στη Λισαβόνα
μπορεί να έχουν ενωθεί όλοι οι ήλιοι και όλες οι βροχές
πάνω στα νοτισμένα μας σεντόνια
να μη μας νοιάζει
αν ξυπνάμε, αν κοιμόμαστε
αρκεί να ανασαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ιστορίες του Ατλαντικού

Πάμε στη θάλασσα

Ξημερώνει. Πάλι. Κυριακή. Η μέρα των χαμένων μας προσδοκιών.

«Να κοιμηθώ όσο θέλω, να πάω για καφέ, να βγω στη θάλασσα, να με χτυπάει ο αέρας μαζί με τον ήλιο, να ναρκώσω τα κύτταρα της μνήμης, να μην υπάρχει τίποτα ούτε μπρος ούτε πίσω, μόνο αυτή η στιγμή που τα χέρια μου κρυώνουν και τα μάγουλα κοκκινίζει ο αέρας, να ονειρευτώ όσο θέλω, να μην υπάρχει ‘επιτρέπεται, δεν επιτρέπεται’, δε χαλιναγωγούνται τα αισθήματα, ούτε το μίσος ούτε η αγάπη, είναι η σκέψη που τα περιορίζει, γι’ αυτό σου λέω θα πάω στη θάλασσα, στον ωκεανό θα βγω μια μέρα του Πεσσόα, να βρω τον ατλαντικό άνθρωπο, με την πελώρια, σκοτεινή του αγκαλιά και κει δεν θα υπάρχει πια χρόνος παρά μόνο φως και σκοτάδι που θα χαϊδεύει τη μήτρα μου και θα φέρνει θαλασσινό αλάτι στο πρόσωπο, στα χέρια και στα χείλη, θα βυθιζόμαστε και θα ανεβαίνουμε στον αφρό, δε θα υπάρχει φόβος, θα ’ναι τα σώματα ενωμένα, το δέρμα θα ’ναι ο φρουρός μας, το σπίτι μας η γκρίζα θάλασσα, τα λίγα σύννεφα και όσες αχτίδες κατάφεραν να βγουν από τις χαραμάδες και κει θα είναι πάντα Κυριακή, μια αιώνια όμορφη μέρα, το σκοτάδι δε θα μας φοβίζει, θα έχουμε γοργόνες, γερανούς, φάλαινες και δελφίνια να μας χαϊδεύουν τα μαλλιά, να μας τραγουδούν αυτό που μόνο σε όνειρο μπορείς να ακούσεις. Γι’ αυτό σου λέω πάμε στη θάλασσα, μπορεί να βρούμε την Κυριακή των παιδικών μας χρόνων που μύριζε βροχή και χώμα, που έφτιαχνες ιστορίες στο μυαλό σου και τις σκεφτόσουν μετά, τις έλεγες στα δέντρα, πάμε στη θάλασσα, θα φέρει ιώδιο και καμιά πληγή μας τότε δεν θα αντέξει…»

Geranoi

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Ιστορίες του Ατλαντικού

Tenho Em Mim Todos Os Sonhos Do Mundo

LisboaΈχω μέσα μου τα όνειρα όλου του κόσμου..

Και μπορώ να ταξιδέψω ένα μεσημέρι του Απριλίου στη Rua dos Douradores
και να κάνω υπομονή
να μη σκέφτομαι πως η μέρα μου θα είναι γαμημένη πίεση στη δουλειά
και όσο αντέξω
πόσο ακόμα σκλάβος των ενσήμων
«Έχω μέσα μου τα όνειρα όλου του κόσμου»
κι αυτά θα με κρατήσουν
και θα μπορώ να βαδίζω στα σύννεφα
στρωμένα στο πλακόστρωτο
μιας ασπρόμαυρης Λισαβόνας.

* Ο τίτλος του κειμένου Tenho Em Mim Todos Os Sonhos Do Mundo από: Tabacaria, Fernando Pessoa

1 σχόλιο

Filed under Ιστορίες του Ατλαντικού, poems