Category Archives: Δαιμόνια

Nero d’ Avola

 

Τη νύχτα που παγώνανε τα ferry (μη μου ζητήσεις πληθυντικό)

Σε δρόμους που νύχτωνε ησυχία και ουρανοξύστες

Μη με ρωτήσεις γιατί σου είπα ότι θα ντυθώ πριγκίπισσα

Μάλλον μου έλειψαν τα παραμύθια μέσα σε τόση αλήθεια

 

[Μαύρο κόκκινο κρασί ήρθε και διαόλεψε το μέσα μου]

 

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Into the purple night

“…’cause when you gotta sleep, you gotta sleep” Έτσι μου είπες και με σκέπασες να μην κρυώνω.
«…cause when you gotta leave, you gotta leave” : Έτσι σου είπα κι ας ούρλιαζα μέσα μου όχι.
Έλα να φύγουμε μαζί μες στη μωβ νύχτα, να γίνουμε αστεράκια κρεμασμένα στον πεντηκοστό όροφο, δε θα πέσουμε, στο υπόσχομαι, τα χέρια μας θα είναι σχοινιά, τα σώματά μας δίχτυ.
Έφυγες, όμως, μόνος.
Και γω είναι μέρες τώρα που τριγυρνάω, παίρνω λεωφορεία και φτάνω στο τέρμα, ανεβαίνω στις γέφυρες και κοιτάζω κάτω, μετράω ράγες και ξεχασμένα βαγόνια, παροπλισμένα λεωφορεία, σκουριασμένες θέσεις, τρύπιες ρόδες.
Και κει στη γωνία είναι πάντα κάποιος που πουλάει ζεστές πίτες, ψημένες στα τοιχώματα ενός αυτοσχέδιου φούρνου. Δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα του, μου χαμογελάει όμως κάθε φορά κι αυτό φτάνει. Παίρνω δύο πίτες, μία για μένα και μία για τα πουλιά, τα καλοπιάνω για να σου στέλνουν τα μηνύματά μου.
Γυρίζω σπίτι και είναι σχεδόν νύχτα. Μια ακόμη μωβ νύχτα αιωρείται έξω από το παράθυρό μου. Καληνύχτα.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Κοίτα με

Τώρα που κλείνω τα αυτιά μου
Τρεις το πρωί
Η νύχτα πέρασε από μέσα μου
όχι σκοτάδι
αλλά ποτάμι
Πες μου αν υπάρχει τρόπος να γράψω τον πιο ωραίο στίχο για να σου πω
Κοίτα με
Όσο καλπάζει μέσα μου ο αέρας
Όσα νερά τρέχουν στις φλέβες μου
Όσα νευρικά κύτταρα γίνονται απόψε λέξεις
Μόνο για να σου πω
Κοίτα με
Πιάσε με
Δεν έχω άλλα λόγια
Τρέχει η νύχτα στο δρόμο
Βουβή, σκυφτή, μόνη.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Άλογα

Μερικές φορές γυρίζω πίσω
Κάτι σπρώχνει την καρδιά μου προς τα έξω
Να είναι βράδυ
Κι όμως εσύ είσαι απόγευμα στην Καλαμαριά
Ένας ήλιος σε μαγκώνει
Έχει κρύο της θάλασσας και φυσάει στα μαλλιά σου
Πώς ήρθε αυτή η γροθιά μέσα στη νύχτα;
Χιλιάδες άλογα καλπάζουν στο στομάχι
Πεδίο μάχης το σεντόνι

Πώς να κοιμηθώ απόψε;

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Έξοδος

Σε κάρφωσα στο οπτικό μου νεύρο
Και σε κουβαλώ μαζί μου
Σε κέντησα στον αστράγαλο
και τώρα πας όπου πάω
Κουρασμένη κλείνω τα μάτια
και χτυπάς σε φλέβα στο βλέφαρο
Έχεις ένα χάρτη όλο μπλε και κόκκινες γραμμές
Έτσι κυκλοφορείς μέσα μου
Ξετυλίγεις το δέρμα μου και

4.30, έξοδος σε σκοτάδι

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Ωκεανός

Πήγες και κρύφτηκες, γαμημένο σκουλαρίκι,
ναι, ναι, ξέρω, δε βρίζουμε στα ποιήματα, όμως ήταν η νύχτα όλο άνεμο και δύσκολο το πρωί.
Έψαξα την τσάντα, τις τσέπες, ξανά και ξανά. Ο ουρανός είχε πολλά σύννεφα, καλύτερα, δεν ήθελα ήλιο σήμερα, μ ‘έπνιξε αυτό το γιατί, που είσαι πια, που χάθηκες, δε θα ξαναγυρίσω.
Περπάτα στους δρόμους χωρίς να γελάς, ναι, να νομίζουν ότι είσαι εχθρική, ίσως και λίγο λυπημένη. Μαζί με τα παπούτσια σου περπατάνε και οι σκέψεις, θυμωμένες κι αυτές. Αν ήσουν ξυπόλητη, δεν θα πνιγόσουν, θα πρόσεχες να μην πατήσεις γυαλιά, καρφιά, σκατά και αυτό θα ήταν μια τέλεια ψυχοθεραπεία.
Βγάλε λίγο αέρα από μέσα σου, μην τα κρατάς όλα, δεν κάνει, κουβαλάς έναν ωκεανό στο κεφάλι σου,
όταν κοιμάσαι από τα αυτιά βγαίνουν πέτρες
από το λαιμό σφηνωμένα ψάρια
έχεις ένα μαξιλάρι καράβι
και κοιμάσαι στην άμμο
μία βουλιάζεις – μία καίγεσαι
Αν ήσουν γυμνή
δε θα είχες καμιά δικαιολογία
Αν ήσουν γυμνή
θα πρόσεχες να μην κόψεις το δέρμα
ούτε όνειρα
ούτε εφιάλτες
ούτε τίποτα
μόνο γυμνό δέρμα
στο σπίτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο αεροπλάνο
και ο ωκεανός επιτέλους στη θέση του.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Aυτές οι ιστορίες δεν είναι για μένα

Τρεις φίλοι ήρθαν απόψε
Η μία από τη θάλασσα
έφερε λουλούδια
Ο άλλος ψηλός, φρεσκοξυρισμένος
από χώρα του Βορρά που είχα χρόνια να δω
για σένα ήρθα, είπε
Και ο τρίτος
γυμνός από τη γη
με φίλησε όταν δεν το περίμενα
Έπρεπε να τηρήσω μια απόσταση, είπε
Το σπίτι έπεφτε σιγά-σιγά
πρώτα έφυγε το μπαλκόνι
και πια δεν είχαμε πού να ατενίσουμε το μέλλον
Ξύπνησα για να μη δω τα πράγματα να φεύγουν
Πόνοι σκαρφάλωναν στην κοιλιά μου
κι ο αέρας βροντοκοπούσε μέταλλα
εφιάλτες μ’έπιαναν από το λαιμό
και κείνες ούρλιαζαν στον ύπνο
ούρλιαζαν στη μέρα
κλωτσούσαν το κρανίο
χαράκωναν το δέρμα
και όλο σταματούσαν στο λαιμό
Αυτές οι μέρες δεν είναι για σένα
αυτές οι ιστορίες δεν είναι για μένα
γεννήθηκαν μόνες τους
σε μια αυλή από χώμα
είναι αδίστακτες
σκοτώνουν με τα χέρια.

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Πάτρα

Ι. Μερικές φορές έχω μια ψευδαίσθηση, τη φοράω στα ρούχα μου, κρύβεται στα μαλλιά μου, κολλάει στο δέρμα μου

[Ο χρόνος μπορεί και να ‘ναι μια στιγμή, μια γραμμή, ένα σχοινί που δένει τη μνήμη, κάθε κόμπος ένας δρόμος, παιδικές αγκαλιές και βλέμματα, βασανισμένα σώματα που δε χορταίναν πόθο, ύπνοι στα δυο και μια λέξη κρυώνω]

Από τη μια στιγμή στην άλλη μεσολαβεί μια ζωή κι άλλες τόσες που δεν προλαβαίνω να ζήσω

γι’αυτό τα μάτια μου έχουν σημάδια απ’ όνειρα

ΙΙ. Θα είναι πάντα απόγευμα γωνία Αράτου και πλατεία Όλγας, τρένα που βγήκαν απ’τις γραμμές, πλοία που σαλπάρανε στα μπαλκόνια και γω κρεμασμένη στα κάγκελα, Σαρανταπόρου, Φαβιέρου, παλιό σκυλί η μνήμη, Τραμ και Καζάρμα
αυτός ο στίχος θα ‘ναι πάντα της Πάτρας, Ρήγα Φεραίου κρεμασμένα νυφικά, ήδη σε ξέχασα Μαιζώνος, Καρόλου μεσάνυχτα, σονάτες μαχαίρια, Αράτου ξανά, του Τροχού τα βιβλία και μάγισσα Νέλλη
Αυτό το ποίημα δεν είναι δοξαστικό
τρώει τις σάρκες του
σαν το σκυλί στην ερημιά του Σαχτούρη
Πόσα σκαλιά ανέβηκα για να σε δω από ψηλά να καίγεσαι, πόσα λεωφορεία πήρα για να σε δω τη νύχτα, πόση θάλασσα μέτρησα, πόση Πάτρα αποχαιρέτησα στον τέταρτο όροφο ενός παλιού Αστέρα.

1 σχόλιο

Filed under Δαιμόνια

Εύοσμος

Πέρασα χρόνια στα στενά δρομάκια του Ευόσμου
στις συνοικίες του
από Κοιμητήρια Σταυρούπολης μέχρι Κορδελιό
από Αμπελόκηπους μέχρι Μενεμένη
Πάνω-κάτω η Καραολή και Δημητρίου
[σαν να ‘τανε και δω Πατήσια]

μοναχικά τακούνια
πρησμένα πόδια
λιοπύρι και λαϊκές αγορές
άσπρα χαρτάκια
και κουρασμένα χαμόγελα
πρόχειρα σάντουιτς
φτηνά κρουασάν
και ενημέρωση γονέων
ρημαγμένα σπίτια που όλο ελπίζουν

Πέρασα χρόνια
στους δρόμους του Ευόσμου
Μεγάλου Αλεξάνδρου και πλατεία
Δημαρχείο και Νέα Πολιτεία
περιφερειακός και 32Α
Κυριακές πρωί στα φροντιστήρια
μεσάνυχτα στα λεωφορεία

καμιά φορά δε φοβήθηκα τη νύχτα

έζησα τον Εύοσμο όλο μόνη

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Μόνον εντός μας εαυτοί

Οι λέξεις μου, ΙΙ

Δεν ξέρω αν μπορέσω να μαζέψω μια-δυο λέξεις να σου πω,
αν καταφέρω να τις σηκώσω απ’το δρόμο
Ίσως ακόμα οι λέξεις μου
να είναι πέτρες
να είναι χώμα
να χρειάζονται σπορά
μπορεί και θέρος

Τις ψάχνω μέρες τώρα
όταν βραδιάζει πιο πολύ
Τις ψάχνω στις ψηλές γέφυρες
μήπως ακροβατούν σαν μπαλαρίνες στο οδόστρωμα.
Τις ψάχνω σε άδεια ξενοδοχεία
σε σιωπηλούς σταθμούς
στα νυχτωμένα λεωφορεία

Μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στα δάχτυλά μου
μέσα στη χούφτα μου
Μπορεί σε ένα υπόγειο μπαρ
με ξενυχτισμένα κορίτσια
διψασμένα αγόρια
και άδεια ταξί

Περιπλανιούνται οι λέξεις μου
μαζί με μένα
έρχονται και φεύγουν
γεννιούνται και ίσως πεθαίνουν
Γαντζώνονται στο αν
και περιμένουν
να τις πάρει η θάλασσα
να τις σηκώσει ο αέρας

Έχω λίγες λέξεις στα χέρια μου
και πάνω στις στέγες τις πετάω
γίνονται πουλιά
μπορεί σταγόνες
βροχή ή δάκρυα
φτερά ή σκόνη

Δεν ησυχάζουν

«Έγινες και συ μανιακή της γραφής» μου λες
ούτε ξημέρωμα ούτε μεσάνυχτα
μα ένα μεσημέρι πάνω απ’το καλό μας τραπεζομάντιλο
Έτσι γεννήθηκα, σου απαντώ

Μήτρα μου ο λόγος

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια