Ο δρόμος

Κι αν ήταν να μιλήσω, δεν θα είχα πολλά να πω
Καλύτερα να πάρω το ποδήλατο στις γειτονιές
Να μου πουν οι δρόμοι κι οι αυλές τις ιστορίες τους
Στις σκαλωσιές οι εργάτες, στα φανάρια τα κουρασμένα πρόσωπα, τα λερωμένα ρούχα τους
Στο πεζοδρόμιο κάνουν ένα τσιγάρο και με κοιτάνε με όλη την κούραση του κόσμου
Να μιλήσει ο βρώμικος αέρας που μπαίνει στα ρουθούνια μου και αργοσαλεύει στα σωθικά μου
Κοκκινίζει τα μάτια μου, άσε τι κάνει στην καρδιά μου
Θα πει ο δρόμος και οι λίγες κερασιές που άνθισαν καταμεσής στο οδόστρωμα
Δεν έχω ξαναδεί κερασιές ανάμεσα στα καλώδια του ρεύματος
Τουλάχιστον αν πεθάνουν από ηλεκτροπληξία θα μυρίσει η γειτονιά άνοιξη
Ας μιλήσει ο δρόμος
Εκείνος άλλωστε περνάει από μέσα μου
Πατάει στα κόκκαλα, εκτινάσσεται στο μυαλό μου
Και θα με φέρει μια μέρα στις όχθες του Yangtze να αντικρίσω το πιο πλατύ ποτάμι
Δεν έχει τέλος βέβαια αυτή η ιστορία
Δρόμος είναι ο άνθρωπος
Την πρώτη μέρα που περπάτησε στη γη
Δρόμος και μετά την τελευταία.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s