Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2016

Dream person

Απόψε θα βγω στους δρόμους

στη Xingfu lu, στην Yuanming, στη Henan road

παντού θα χορεύω

πάνω στις γέφυρες κοιτώντας το οδόστρωμα

τα φώτα στα σπίτια και κομμάτια ορίζοντα

δεν με νοιάζει

Έχω μέσα μου ολόκληρους ουρανούς

Και ατέλειωτες θάλασσες να ταξιδέψω

Μερικοί άνθρωποι ζουν ποιητικά

και άλλοι μέσα στην Ποίηση

Όχι, δεν το ξέρουν

πως για σένα γράφω

για μια νύχτα που μας βγάζει σε άλλη νύχτα

για τα φώτα στα χέρια και στα μάτια

Που χαϊδεύουν τα δάχτυλα

χαϊδεύουν τα μάγουλα

όπως τα δάχτυλα του καλλιτέχνη στο πάρκο

που γράφει στο νερό ποιήματα.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Hong Kong

Τα αγόρια απ’ την Καντόνα δεν κοιμούνται τις νύχτες, τριγυρίζουν

Στο Kowloon και στην Tsim Sha Tsui

Εκεί δίνουν τις γροθιές τους

Στο λιμάνι του Χονγκ Κονγκ σε είδα να βλέπεις τα φώτα

Ψιλόβρεχε στο Victoria harbor και πες μου πώς να μη λατρέψω τη νύχτα στα ύψη του Causeway bay

Το σπίτι μου, Stubbs rd, Bellevue Court

Με ένα τραμ θα φύγω στην Queen’s road  και μη με ψάχνεις στα στενά

Ξέρει πού με πάει η νύχτα

// So what’s wrong with living in the past?

It just happens to be the place I saw you last //

Και όταν θα χάνεσαι στην ομίχλη

Θα γεννιέσαι ξανά και ξανά στα φύλλα ενός λωτού

Στο χέρι του Βούδα στο Lantau

Και αυτή η θλίψη του Μακάο

Μη σε λυγίσει

Να θυμάσαι τα φαναράκια στο Largo do Senado

Και τις κατηφόρες του St Lazarus

Άσε τη βροχή και γλίστρα

Στο χορό του Δράκου

Στο χορό του Λιονταριού

στην κορυφή της Βικτώρια

και ποτέ μην πεις αντίο

Victoria Harbour DSC05908

 

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Κανονική ζωή

Τι είναι η κανονική ζωή; Μια εργασία 8 με 4, ένας σύζυγος, παιδιά, υποχρεώσεις, πεθερικά, σόγια, γιορτές και οικογενειακές βόλτες, τα παιδιά είναι άρρωστα, τα παιδιά στο σχολείο, νήπια, πρώτη δημοτικού, γυμνάσιο, λύκειο, πανελλήνιες, άγχη, χρήματα, έξοδα, νοικοκυριό, μπούχτισα, καβγάδες, αυτοκίνητο, ΚΤΕΛ, βάλε πλυντήριο, άπλωσε τα ρούχα, μαγείρεψε, να πας λαϊκή, τι αρέσει στη μικρή, τι αρέσει στον μπαμπά, εσένα τι σου αρέσει, πως ξέχασες να γράφεις, δεν έχεις χρόνο, να διορθώσεις γραπτά, κι άλλα παιδιά, μαθητές έρχονται, πάνε, τι είναι «κανονική δουλειά δασκάλας» [αυτή η δουλειά δεν γίνεται να είναι «κανονική»], περνάνε τα χρόνια, απλώς κάνεις πως δε βλέπεις, αρρώστιες, χαρές, γέλια και λύπες, άγχη κι άλλα άγχη, καβγάδες και πάλι [θέλω στις γιορτές ηρεμία], καφέδες με συμμαθητές, το δικό σου τι κάνει, το δικό μου δε διαβάζει, όλο κοιτάει τον ουρανό, τις νύχτες δεν κοιμάται, βγαίνει από το παράθυρο, κάθε πρωί γυρνά με τα πόδια ματωμένα, δε λέει που πάει, τα μάτια της δε κλαίνε, αλλά έχει μια λύπη, στην παιδική χαρά γελάει στην τσουλήθρα, γλιστράει, φεύγει στο δάσος, μυρίζει τα δέντρα, η κόρη μου δεν έχει όνομα, είναι ένα παιδί όλο μάτια και δέρμα, δεν ξέρει τι σημαίνει μαμά, κανονική ζωή, ήρθε στον κόσμο από τα άστρα και τις βαθιές σπηλιές, όταν πονάει δεν μιλάει, αναστενάζει όταν δεν βλέπεις, μια μέρα θα φύγει, θα ρωτήσει τι είναι κανονική ζωή και ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορείς να απαντήσεις.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized