Αράχνη

Κάτω από το τραπέζι ζει ένας μύθος

Φοβάμαι, δε θέλω να κοιτάξω

Αν έχει ήλιο,

αν όλες οι αράχνες υφαίνουν ιστό

ή είναι και κείνες που ξεστράτισαν

Που έπεσαν πριν προλάβουν

Ξέρεις, ακόμα μπορεί να στροβιλίζονται

Από το ταβάνι στο πάτωμα

Μπορεί να σκέφτονται ποια ζωή, ποιος θάνατος

Ένα πόδι στο κενό, το άλλο μια κλωστή

Κάποτε θα φτάσω κάτω και τότε θα είναι το τέλος

Θα ενωθώ με τη γη

Και θα σου λέω, κοίτα, εγώ που μια ζωή κυνηγούσα τα σύννεφα,

έγινα επιτέλους χωματένια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s