Into the purple night

“…’cause when you gotta sleep, you gotta sleep” Έτσι μου είπες και με σκέπασες να μην κρυώνω.
«…cause when you gotta leave, you gotta leave” : Έτσι σου είπα κι ας ούρλιαζα μέσα μου όχι.
Έλα να φύγουμε μαζί μες στη μωβ νύχτα, να γίνουμε αστεράκια κρεμασμένα στον πεντηκοστό όροφο, δε θα πέσουμε, στο υπόσχομαι, τα χέρια μας θα είναι σχοινιά, τα σώματά μας δίχτυ.
Έφυγες, όμως, μόνος.
Και γω είναι μέρες τώρα που τριγυρνάω, παίρνω λεωφορεία και φτάνω στο τέρμα, ανεβαίνω στις γέφυρες και κοιτάζω κάτω, μετράω ράγες και ξεχασμένα βαγόνια, παροπλισμένα λεωφορεία, σκουριασμένες θέσεις, τρύπιες ρόδες.
Και κει στη γωνία είναι πάντα κάποιος που πουλάει ζεστές πίτες, ψημένες στα τοιχώματα ενός αυτοσχέδιου φούρνου. Δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα του, μου χαμογελάει όμως κάθε φορά κι αυτό φτάνει. Παίρνω δύο πίτες, μία για μένα και μία για τα πουλιά, τα καλοπιάνω για να σου στέλνουν τα μηνύματά μου.
Γυρίζω σπίτι και είναι σχεδόν νύχτα. Μια ακόμη μωβ νύχτα αιωρείται έξω από το παράθυρό μου. Καληνύχτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s