Songhu lu

Σου έγραψα τόσα, ξέρεις, που το μελάνι κολυμπούσε στο λαιμό μου, μέρες και νύχτες
Γράφω αυτήν την αναφορά, όμως τη διακόπτω, δεν μ’ αρέσει να γράφω κατευθείαν στον υπολογιστή, όμως, μωρό μου, το κάνω μερικές φορές και ας χάνω τους τόνους τις τελείες τα κεφαλαία γράμματα. Λέξεις που βγαίνουν με την ανάσα, δάχτυλα που πληκτρολογούν μικρά καρφιά στον τοίχο και έξω τόσα σύννεφα, τόσες στέγες που είμαι μπαλαρίνα στο αόρατο.
Παίρνω μια διάφανη ομπρέλα και κατεβαίνω σχεδόν νύχτα στο σταθμό, έρχεσαι ασθμαίνοντας, χάνεις τα λόγια σου, φοράς μια όμορφη μπλε μπλούζα, φοβάσαι να μου κρατήσεις το χέρι, χαϊδεύω απαλά το μάγουλό σου, μυρίζει βρεγμένο χώμα, ωραία είναι εδώ σου λέω, μην κλείνεις τις κουρτίνες, να ακούμε τη βροχή, να μυρίζουμε το νερό, σκέπασέ με, κρυώνει η κοιλιά μου, δεν μπορώ να κοιμηθώ, αγκάλιασέ με, λες δεν κοιμήθηκα το βράδυ, όμως είμαι χαρούμενος που ήρθες, το δέρμα σου είναι γλυκό, θα σε πάω μέχρι τον άλλο σταθμό, βγαίνω, βρέχει ξανά, είναι νωρίς το πρωί, ένας άντρας αλλάζει παπούτσια στις σκάλες, έχω ακόμα τη διάφανη ομπρέλα μου, ήσυχα μέσα στον κόσμο σε χαιρετώ και βγαίνω στο δρόμο μαζί με τις σταγόνες μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s