Ωκεανός

Πήγες και κρύφτηκες, γαμημένο σκουλαρίκι,
ναι, ναι, ξέρω, δε βρίζουμε στα ποιήματα, όμως ήταν η νύχτα όλο άνεμο και δύσκολο το πρωί.
Έψαξα την τσάντα, τις τσέπες, ξανά και ξανά. Ο ουρανός είχε πολλά σύννεφα, καλύτερα, δεν ήθελα ήλιο σήμερα, μ ‘έπνιξε αυτό το γιατί, που είσαι πια, που χάθηκες, δε θα ξαναγυρίσω.
Περπάτα στους δρόμους χωρίς να γελάς, ναι, να νομίζουν ότι είσαι εχθρική, ίσως και λίγο λυπημένη. Μαζί με τα παπούτσια σου περπατάνε και οι σκέψεις, θυμωμένες κι αυτές. Αν ήσουν ξυπόλητη, δεν θα πνιγόσουν, θα πρόσεχες να μην πατήσεις γυαλιά, καρφιά, σκατά και αυτό θα ήταν μια τέλεια ψυχοθεραπεία.
Βγάλε λίγο αέρα από μέσα σου, μην τα κρατάς όλα, δεν κάνει, κουβαλάς έναν ωκεανό στο κεφάλι σου,
όταν κοιμάσαι από τα αυτιά βγαίνουν πέτρες
από το λαιμό σφηνωμένα ψάρια
έχεις ένα μαξιλάρι καράβι
και κοιμάσαι στην άμμο
μία βουλιάζεις – μία καίγεσαι
Αν ήσουν γυμνή
δε θα είχες καμιά δικαιολογία
Αν ήσουν γυμνή
θα πρόσεχες να μην κόψεις το δέρμα
ούτε όνειρα
ούτε εφιάλτες
ούτε τίποτα
μόνο γυμνό δέρμα
στο σπίτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο αεροπλάνο
και ο ωκεανός επιτέλους στη θέση του.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s