Στο είπα απ’ την αρχή

Ξέρεις τι θα’θελα; Να μας φυσούσε ο αέρας και να τρέχαμε στο δρόμο, να, λίγο πριν νυχτώσει, που είναι η πιο ωραία ώρα. Τα άστρα στα φώτα να έχουν ανάψει, εγώ γελάω, εσύ με κρατάς και στριφογυρίζουμε, όλο στριφογυρίζουμε, σε μια γιορτή από βροχή και μούσκεμα ρούχα.
Σηκώνεις τα μάτια και ξέρω τι σκέφτεσαι, μ’ ακούς όταν δεν σε βλέπω, ξέρεις για μένα αυτά που ούτε γω δεν ξέρω, πως τραγουδάω καμιά φορά όταν δεν το περιμένεις, πως ξεχνιέμαι και σκέφτομαι άλλους κόσμους ή λίγο παραπάνω τον δικό μας, είπες δεν έρχεσαι κοντά γιατί φοβάσαι, τελευταία φορά σταμάτησες λίγο κάτω απ’ τ’ αυτί.
Θα’ θελα να παίρναμε μαζί ένα τρένο που θα διέσχιζε τη μισή γη -το ξέρεις;- θα βλέπαμε πόλεις, λίμνες, βουνά και αμέτρητα λιβάδια, μη βαριέσαι, τα λιβάδια είναι η θάλασσα της στεριάς, πλανιέται η σκέψη σου, χάνεται, πνίγεται ή μόνο ησυχάζει.
Αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου, πάντα με ρωτούσες διστακτικά «σίγουρα;», ναι, σίγουρα, λίγες φορές είμαι τόσο σίγουρη στον κόσμο.
Ξέρεις πού θέλω να πάμε; Εκεί που θα φυσά ο αέρας. Στο είπα απ’ την αρχή, ποτέ μου δεν πάτησα στη γη.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s