Monthly Archives: Μαΐου 2015

Ωκεανός

Πήγες και κρύφτηκες, γαμημένο σκουλαρίκι,
ναι, ναι, ξέρω, δε βρίζουμε στα ποιήματα, όμως ήταν η νύχτα όλο άνεμο και δύσκολο το πρωί.
Έψαξα την τσάντα, τις τσέπες, ξανά και ξανά. Ο ουρανός είχε πολλά σύννεφα, καλύτερα, δεν ήθελα ήλιο σήμερα, μ ‘έπνιξε αυτό το γιατί, που είσαι πια, που χάθηκες, δε θα ξαναγυρίσω.
Περπάτα στους δρόμους χωρίς να γελάς, ναι, να νομίζουν ότι είσαι εχθρική, ίσως και λίγο λυπημένη. Μαζί με τα παπούτσια σου περπατάνε και οι σκέψεις, θυμωμένες κι αυτές. Αν ήσουν ξυπόλητη, δεν θα πνιγόσουν, θα πρόσεχες να μην πατήσεις γυαλιά, καρφιά, σκατά και αυτό θα ήταν μια τέλεια ψυχοθεραπεία.
Βγάλε λίγο αέρα από μέσα σου, μην τα κρατάς όλα, δεν κάνει, κουβαλάς έναν ωκεανό στο κεφάλι σου,
όταν κοιμάσαι από τα αυτιά βγαίνουν πέτρες
από το λαιμό σφηνωμένα ψάρια
έχεις ένα μαξιλάρι καράβι
και κοιμάσαι στην άμμο
μία βουλιάζεις – μία καίγεσαι
Αν ήσουν γυμνή
δε θα είχες καμιά δικαιολογία
Αν ήσουν γυμνή
θα πρόσεχες να μην κόψεις το δέρμα
ούτε όνειρα
ούτε εφιάλτες
ούτε τίποτα
μόνο γυμνό δέρμα
στο σπίτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο αεροπλάνο
και ο ωκεανός επιτέλους στη θέση του.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Στο είπα απ’ την αρχή

Ξέρεις τι θα’θελα; Να μας φυσούσε ο αέρας και να τρέχαμε στο δρόμο, να, λίγο πριν νυχτώσει, που είναι η πιο ωραία ώρα. Τα άστρα στα φώτα να έχουν ανάψει, εγώ γελάω, εσύ με κρατάς και στριφογυρίζουμε, όλο στριφογυρίζουμε, σε μια γιορτή από βροχή και μούσκεμα ρούχα.
Σηκώνεις τα μάτια και ξέρω τι σκέφτεσαι, μ’ ακούς όταν δεν σε βλέπω, ξέρεις για μένα αυτά που ούτε γω δεν ξέρω, πως τραγουδάω καμιά φορά όταν δεν το περιμένεις, πως ξεχνιέμαι και σκέφτομαι άλλους κόσμους ή λίγο παραπάνω τον δικό μας, είπες δεν έρχεσαι κοντά γιατί φοβάσαι, τελευταία φορά σταμάτησες λίγο κάτω απ’ τ’ αυτί.
Θα’ θελα να παίρναμε μαζί ένα τρένο που θα διέσχιζε τη μισή γη -το ξέρεις;- θα βλέπαμε πόλεις, λίμνες, βουνά και αμέτρητα λιβάδια, μη βαριέσαι, τα λιβάδια είναι η θάλασσα της στεριάς, πλανιέται η σκέψη σου, χάνεται, πνίγεται ή μόνο ησυχάζει.
Αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου, πάντα με ρωτούσες διστακτικά «σίγουρα;», ναι, σίγουρα, λίγες φορές είμαι τόσο σίγουρη στον κόσμο.
Ξέρεις πού θέλω να πάμε; Εκεί που θα φυσά ο αέρας. Στο είπα απ’ την αρχή, ποτέ μου δεν πάτησα στη γη.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Καρφιά

Ι.
Συ είπας
Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω

Έτσι, πήρα μια πέτρα και σου την πέταξα
με όση δύναμη είχα
Όχι για τις αμαρτίες σου
αλλά γιατί δεν έπραξα δικές μου.

ΙΙ.
Πριν αλέκτορα φωνησαι τρις απαρνήση με

Ήταν αργά
Την πρώτη φορά
σε είχα πια ξεχάσει.

ΙΙΙ.
Τριάκοντα αργύρια ήταν λίγα
Η απληστία σου ζητούσε κι άλλα
Όσα φιλιά
Τόσα λεφτά

IV.
Γενηθήτω το θέλημά σου

Αυτό ήταν, λοιπόν
Διάλεξες

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized