Monthly Archives: Μαρτίου 2015

Πάτρα

Ι. Μερικές φορές έχω μια ψευδαίσθηση, τη φοράω στα ρούχα μου, κρύβεται στα μαλλιά μου, κολλάει στο δέρμα μου

[Ο χρόνος μπορεί και να ‘ναι μια στιγμή, μια γραμμή, ένα σχοινί που δένει τη μνήμη, κάθε κόμπος ένας δρόμος, παιδικές αγκαλιές και βλέμματα, βασανισμένα σώματα που δε χορταίναν πόθο, ύπνοι στα δυο και μια λέξη κρυώνω]

Από τη μια στιγμή στην άλλη μεσολαβεί μια ζωή κι άλλες τόσες που δεν προλαβαίνω να ζήσω

γι’αυτό τα μάτια μου έχουν σημάδια απ’ όνειρα

ΙΙ. Θα είναι πάντα απόγευμα γωνία Αράτου και πλατεία Όλγας, τρένα που βγήκαν απ’τις γραμμές, πλοία που σαλπάρανε στα μπαλκόνια και γω κρεμασμένη στα κάγκελα, Σαρανταπόρου, Φαβιέρου, παλιό σκυλί η μνήμη, Τραμ και Καζάρμα
αυτός ο στίχος θα ‘ναι πάντα της Πάτρας, Ρήγα Φεραίου κρεμασμένα νυφικά, ήδη σε ξέχασα Μαιζώνος, Καρόλου μεσάνυχτα, σονάτες μαχαίρια, Αράτου ξανά, του Τροχού τα βιβλία και μάγισσα Νέλλη
Αυτό το ποίημα δεν είναι δοξαστικό
τρώει τις σάρκες του
σαν το σκυλί στην ερημιά του Σαχτούρη
Πόσα σκαλιά ανέβηκα για να σε δω από ψηλά να καίγεσαι, πόσα λεωφορεία πήρα για να σε δω τη νύχτα, πόση θάλασσα μέτρησα, πόση Πάτρα αποχαιρέτησα στον τέταρτο όροφο ενός παλιού Αστέρα.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Δαιμόνια