Να θυμάμαι

Ίσως η τελευταία φορά που μιλήσαμε να μην ήταν εκείνη. Αυτή θυμάμαι. Σε ένα λεωφορείο και γύρω ομίχλη. Της έλεγα ότι πάω εκδρομή. Χάρηκε. Πριν πολλά χρόνια τριγυρίζαμε μαζί σε μια αγορά, σε ένα πανηγύρι, πολύ νέα αυτή, έφηβη εγώ. Μαζί αγοράσαμε τη πρώτη κασέτα Τρύπες. Και χιλιάδες χάντρες για να φτιάχνω μπιχλιμπίδια, κάπου εκεί, στην Α; Στη Β Γυμνασίου; Κάπου εκεί. Θυμάμαι την μεγάλη κόρη της έξι μηνών και μετά τη μικρή, ένα μωρό όλο γαλάζια μάτια. Τη θυμάμαι να κοιμάται με τα παιδιά της. Από χτες δε ζει. Θα συνεχίσω μόνο να θυμάμαι.

[Και να θυμάμαι ότι καμιά ζωή δεν είναι δεδομένη. Να θυμάμαι να μιλάω πιο συχνά σε αυτούς που νοιάζομαι. Να θυμάμαι πως η χαρά είναι στα λόγια που ανταλλάσσουμε, στις πράξεις που κάνουμε. Να θυμάμαι πως αρκεί ένα τηλέφωνο πού και πού, ένα τηλέφωνο για να τσιγκλίσει τη μνήμη.
Να θυμάμαι γιατί καραδοκεί το απροσδόκητο.]

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s