Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

2014

Οι άνθρωποι που γνώρισα, οι παρέες που έκανα, τα ξενύχτια, οι βόλτες. Από την Παύλου Μελά και την Ερμού μέχρι την Nanjing Road. Από την Κάτω Τούμπα μέχρι το Πεκίνο. Από το Ποσείδι μέχρι το Σινικό Τείχος. Ναι, ένα ταξίδι είναι η ζωή μας, χιλιοειπωμένο, ένα ταξίδι αλλά έχει σημασία ποιος είναι ο ταξιδιώτης, τι μαζεύει στο δρόμο του, αν μπορεί να ταξιδεύει ακόμα και από ένα μικρό διαμέρισμα στη Βασιλίσσης Όλγας, ακόμα και αν δεν πρέπει να πάρει το αεροπλάνο και να αλλάξει ήπειρο.
Είμαστε όλα αυτά τα ανήσυχα βλέμματα που γεννιούνται μέσα μας,
οι φωνές και οι σκέψεις που ανταλλάξαμε,
ο καφές που μοιραστήκαμε στη Ρωμαϊκή Αγορά,
η γλώσσα που μιλήσαμε στην Ιουστινιανού
ο αέρας που μας φύσαγε στον Χορτιάτη, στο Επταπύργιο, στο δρόμο προς Χαλκιδική
είμαστε η βροχή στο αεροδρόμιο
ένας μεταμεσονύκτιος καφές στην αίθουσα αναμονής
και όλα αυτά τα παράξενα τοπία που άρχισαν να μεγαλώνουν στα σωθικά μας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Quantic and flowering inferno

Όπως έβλεπες το τρένο
δυο φορές μες στην ομίχλη
και τόσα χιλιόμετρα μακριά
Quantic and flowering inferno, έλεγες

τι κόλαση είναι αυτή με τέτοιο ρυθμό;
χοροί ανάμεσα σε σκιές και φώτα
χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μέσα στη νύχτα

-πώς λέγεται αυτός ο πόνος όταν θυμάσαι τα παλιά;-

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Να θυμάμαι

Ίσως η τελευταία φορά που μιλήσαμε να μην ήταν εκείνη. Αυτή θυμάμαι. Σε ένα λεωφορείο και γύρω ομίχλη. Της έλεγα ότι πάω εκδρομή. Χάρηκε. Πριν πολλά χρόνια τριγυρίζαμε μαζί σε μια αγορά, σε ένα πανηγύρι, πολύ νέα αυτή, έφηβη εγώ. Μαζί αγοράσαμε τη πρώτη κασέτα Τρύπες. Και χιλιάδες χάντρες για να φτιάχνω μπιχλιμπίδια, κάπου εκεί, στην Α; Στη Β Γυμνασίου; Κάπου εκεί. Θυμάμαι την μεγάλη κόρη της έξι μηνών και μετά τη μικρή, ένα μωρό όλο γαλάζια μάτια. Τη θυμάμαι να κοιμάται με τα παιδιά της. Από χτες δε ζει. Θα συνεχίσω μόνο να θυμάμαι.

[Και να θυμάμαι ότι καμιά ζωή δεν είναι δεδομένη. Να θυμάμαι να μιλάω πιο συχνά σε αυτούς που νοιάζομαι. Να θυμάμαι πως η χαρά είναι στα λόγια που ανταλλάσσουμε, στις πράξεις που κάνουμε. Να θυμάμαι πως αρκεί ένα τηλέφωνο πού και πού, ένα τηλέφωνο για να τσιγκλίσει τη μνήμη.
Να θυμάμαι γιατί καραδοκεί το απροσδόκητο.]

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized