Το τελώνιο

Άνοιξες την πόρτα, με ένα δειλό χαμόγελο μου είπες «ήρθα».
Έκατσες στο κρεβάτι να τα πούμε, όπως παλιά. Φάγαμε κεράσια, ήπιαμε κόκκινο κρασί, όπως αυτό που σου άρεσε.
«Μ’ αρέσει να περπατάω στον ήλιο μαζί σου», μου λες, «να μου μιλάς για τη θάλασσα, να λες όλες εκείνες τις παράξενες σου ιστορίες, να περπατάμε στο δάσος, να μην ξέρει κανένας που πάμε».

[ Ξεχύθηκε ένα βράδυ στους δρόμους σαν το τελώνιο. Τον βλέπω με το ελαφρύ του περπάτημα ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Και δεν τον νοιάζει. Μπορεί και να φαντάζεται βουνά. Κρατάω τη μαγική του αύρα.
Και είμαι ήσυχη.]

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s