Μια μέρα κι αυτή

Και να λοιπόν που καταφέραμε να μείνουμε ζαλισμένοι πάνω σε μια απόφαση. Να ‘ρθει το βράδυ, να μην έρθει, όλα ένα μετέωρο βήμα μες στη μέρα, ναι, αυτή τη μουντή και σκοτεινή. Λες και δε ξέσκιζα τις σάρκες μου στα αναπάντητα, μια φορά έτσι τα σίγουρα ποτέ δεν με πλησίαζαν. Θα πεις, άσ’ τη σιγουριά για το θάνατο και για τον ύπνο, λες κ αυτός δεν μας φέρνει ταραχές με τα φουρτουνιασμένα όνειρα.
Τώρα όμως εδώ όλα παίζονται και αν θες να μείνεις εκτός, θα περάσει διαβατική κι αυτή η μέρα στο χτες. Ξέρω, από μια λέξη κρεμόμαστε όλοι, κι αν δεν τη λες και τη σκέφτεσαι, ποιο είναι μεγαλύτερο κακό δεν ξέρω, τα ανείπωτα, τα πεπραγμένα, τα λάθη, τα σωστά, τα απλά και τα δύσκολα, όλα εδώ παίζονται. Και θες δε θες, θα έρθουν στο δρόμο σου, εκτός κι αν μένεις μια ζωή στην άκρη να περάσει. Τι; Η ζωή, βρε βλάκα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s