Για τη μνήμη που έγινε αίσθηση

Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη, τρεις το πρωί, όταν κατεβαίνω τη Γούναρη και αντηχεί παλιά ξενύχτια
Αγαπώ την ήσυχη επιστροφή κάτω από τα κόκκινα φώτα της παραλίας κάπου στις αρχές της Άνοιξης
Τη θολή πανσέληνο στο λιμάνι
τον ουρανό πίσω από τις παλιές αποθήκες.
Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη, όταν μου λες «πιες, πιες, πιες»
που γελάω και συ με φιλάς
που σου μιλάω και κάπως ντρέπεσαι
που χορεύουμε βαλς ένα σούρουπο έξω από το Μακεδονία Palace
Την αγαπώ για τις μνήμες μου που έκανε αισθήσεις.

_salonikovn

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s