O meu amor

Τρέχω στις υγρές πλάκες σου
και δεν με νοιάζει
αν είναι ο Ατλαντικός αυτός
ή ένα σύννεφο.
Τραγουδάω ο meu amor και θυμάμαι το δέρμα που ανατρίχιαζε,
τον αέρα που το ‘γδερνε στην άκρη του ωκεανού.
Τριγυρίζω στους δρόμους σου
μπορεί να είναι μια ηλιόλουστη μέρα
στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη
στην Αθήνα, στη Λισαβόνα
μπορεί να έχουν ενωθεί όλοι οι ήλιοι και όλες οι βροχές
πάνω στα νοτισμένα μας σεντόνια
να μη μας νοιάζει
αν ξυπνάμε, αν κοιμόμαστε
αρκεί να ανασαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ιστορίες του Ατλαντικού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s