Monthly Archives: Δεκέμβριος 2013

Πάμε στη θάλασσα

Ξημερώνει. Πάλι. Κυριακή. Η μέρα των χαμένων μας προσδοκιών.

«Να κοιμηθώ όσο θέλω, να πάω για καφέ, να βγω στη θάλασσα, να με χτυπάει ο αέρας μαζί με τον ήλιο, να ναρκώσω τα κύτταρα της μνήμης, να μην υπάρχει τίποτα ούτε μπρος ούτε πίσω, μόνο αυτή η στιγμή που τα χέρια μου κρυώνουν και τα μάγουλα κοκκινίζει ο αέρας, να ονειρευτώ όσο θέλω, να μην υπάρχει ‘επιτρέπεται, δεν επιτρέπεται’, δε χαλιναγωγούνται τα αισθήματα, ούτε το μίσος ούτε η αγάπη, είναι η σκέψη που τα περιορίζει, γι’ αυτό σου λέω θα πάω στη θάλασσα, στον ωκεανό θα βγω μια μέρα του Πεσσόα, να βρω τον ατλαντικό άνθρωπο, με την πελώρια, σκοτεινή του αγκαλιά και κει δεν θα υπάρχει πια χρόνος παρά μόνο φως και σκοτάδι που θα χαϊδεύει τη μήτρα μου και θα φέρνει θαλασσινό αλάτι στο πρόσωπο, στα χέρια και στα χείλη, θα βυθιζόμαστε και θα ανεβαίνουμε στον αφρό, δε θα υπάρχει φόβος, θα ’ναι τα σώματα ενωμένα, το δέρμα θα ’ναι ο φρουρός μας, το σπίτι μας η γκρίζα θάλασσα, τα λίγα σύννεφα και όσες αχτίδες κατάφεραν να βγουν από τις χαραμάδες και κει θα είναι πάντα Κυριακή, μια αιώνια όμορφη μέρα, το σκοτάδι δε θα μας φοβίζει, θα έχουμε γοργόνες, γερανούς, φάλαινες και δελφίνια να μας χαϊδεύουν τα μαλλιά, να μας τραγουδούν αυτό που μόνο σε όνειρο μπορείς να ακούσεις. Γι’ αυτό σου λέω πάμε στη θάλασσα, μπορεί να βρούμε την Κυριακή των παιδικών μας χρόνων που μύριζε βροχή και χώμα, που έφτιαχνες ιστορίες στο μυαλό σου και τις σκεφτόσουν μετά, τις έλεγες στα δέντρα, πάμε στη θάλασσα, θα φέρει ιώδιο και καμιά πληγή μας τότε δεν θα αντέξει…»

Geranoi

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Ιστορίες του Ατλαντικού

Η κουκκίδα

Χάθηκε μες στα νερά
τα πατούσε δυνατά σε κάθε βήμα
δε μιλούσε
δε γελούσε
μόνο περπάταγε με χείλη σφιχτά.
Τι κι αν ονειρευότανε
πίσω από τα μάτια του κανείς δεν ήξερε τι γινόταν.
Περιπλανιόταν στις γειτονιές
οι δρόμοι δεν τελειώνουν
όσο υπάρχουν βήματα
που δε φοβούνται να πατήσουν στα νερά.
Κι αυτό το «πρόσεχε» που βούιζε στ’ αυτιά,
τι να προσέχει πια που όλος ο κόσμος
είναι ένας δρόμος
από τοίχο σε τοίχο.
Περίμενε μόνο να γλιστρήσει εκείνο το πουλί
που όλο τιτίβιζε μες στο κεφάλι του
για τα φτερά που έχασε, πως τού ‘μείνε μόνο η μιλιά
να τραγουδά τους αέρηδες αντί να τους κυνηγά.
«Έχεις ένα πουλί μες στο κεφάλι σου», του είπε
και έτσι το βλέπεις, ως αντικατοπτρισμό ονείρων.

«Η γραμμή είναι μια κουκκίδα που βγήκε βόλτα», Paul Klee

Paul Klee 1938-roses-heroiques-1

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι λέξεις και τα χέρια

Μετέωρες στέκουν οι λέξεις μου
Όπως τα χέρια μου, δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Κρέμονται, στριφογυρίζουν γύρω από τη μέση
Δήθεν φτιάχνουν χαμηλοκάβαλα παντελόνια
ψάχνουν αιώνια απύθμενες τσάντες
ή στρώνουν τάχα τα μπερδεμένα μαλλιά.
Άλλες φορές τα ακροδάχτυλα παίζουν μονάχα τους
μια φανταστική σονάτα
Οι παλάμες ακουμπούν η μια την άλλη,
Αμήχανες, κάπως κρυφά,
σαν να κουράστηκαν από την τόση απραξία
σαν να λυπούνται και σφίγγουν τη γροθιά.

Καμιά φορά έχουν τα χέρια μου και μια κρυφή χαρά
Που τις αιωρούμενες λέξεις μου
κατάφεραν να φτάσουν στη στεριά.

Σχολιάστε

Filed under The Soul selects her own Society, Uncategorized

Άει στο διάολο

Όση μουσική και να άκουσα, όσο και να έπαιξα με τα πιτσιρίκια σήμερα, ό,τι και να έκανα, δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Γιατί είναι μερικά γεγονότα που, όχι μόνο κουβαλούν τον πόνο κάθε ανθρώπου με μια στοιχειώδη ευαισθησία, αλλά δείχνουν με την τραγικότητά τους πόσο ανάλγητη είναι η πολιτική που ασκείται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Πέθανε στον ύπνο της μια μικρή, δεκατριών χρονών. Πέθανε γιατί το μόνο μέσο που είχε να ζεσταθεί ήταν το μαγκάλι. Μαγκάλι, Ελλάδα, 2013. Μαγκάλι, Ελλάδα, 2013. Δεν μπορώ να το αποδεχτώ. Δεν το δέχεται η λογική μου, δεν μπορώ να το καταπιώ αμάσητο, να πω «ήταν η κακιά ή ώρα». Όχι. Όχι. Να σκεφτώ τη μάνα του; Να σκεφτώ πως τη διώχνουν, γιατί τα χαρτιά της δεν είναι εντάξει; Πώς δηλαδή τώρα λειτουργεί το κράτος; Ε, δε γίνεται. Το μόνο που μου έρχεται αυτή τη στιγμή, εν βρασμώ και γω, είναι ένα βαθύ «άει στο διάολο«. Και ας ξέρω καλά ότι «εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές».

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Βόλτα

Με τα ροζ παπούτσια και τα μαύρα ρούχα ανάμεσα στην ομίχλη, τη θάλασσα και τους ανθρώπους περπατώ.

Image

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized