Μιαούλη και Κωνσταντινουπόλεως γωνία

Εκείνη τη μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά τού φάνηκε ότι είδε τη Μαρία από το σχολείο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μετά την Αναστασία, το Σταύρο και ύστερα κι άλλους κι άλλους..σε κάθε πρόσωπο περαστικού έβλεπε και έναν παλιό του γνωστό ή φίλο. «Τι στο καλό;…» σκέφτηκε. Περπατούσε με τα χέρια στις τσέπες, το κεφάλι κατεβασμένο, το βλέμμα σε άλλο ουρανό, όπως συνήθως. Τα πόδια ίσα που ακουμπούσαν στην άσφαλτο. Ανέβηκε τα σκαλιά, πέρασε από εκείνη τη βαριά, ξύλινη πόρτα του νοσοκομείου, λίγο τρελός, καθόλου άγιος, όμως τόσο μα τόσο πεθαμένος.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s