{Να μη ρωτήσεις}

Να μη ρωτήσεις
Να μη μάθεις
αν ζει, αν πέθανε / μικρή έχει σημασία
ανήκει πια στο χτες.
Κι αν το χτες μου είσαι και συ και γω
μπολιασμένη απ’ τα κύτταρα των δυο
προχωρώ.
Τι να την κάνεις όμως τη μνήμη
όσο και να τη θάψεις,
αφού δεν πιάνει χώματα
και πάλι έρχεται μπροστά
μια αλλοτινή εικόνα
πρόσωπα και βλέμματα περασμένα
ας μη μιλήσω για τις αγκαλιές
δε λησμονείς τη ζέστη τους
ιδίως τώρα που διάγουμε ψυχρούς καιρούς
στα όρια της κόλασης
του μίσους για τον Άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems, Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s