Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2013

…Γιατί ήθελαν να γίνουν θάλασσα

Ήθελα να μιλήσω
Να βάλω τα γράμματα στη σειρά
Να φτιάξω λέξεις
Να βάλω κόμματα, τελείες και θαυμαστικά
Και κείνα τα κάπως απόμακρα αποσιωπητικά.
Μα…κάπως ξέμπαρκες κείτονται οι λέξεις μου
Πέφτουν με τη βροχή
Μα δε φυτρώνουν
Όλο τρέχουν, όλο τρέχουν
Βιάζονται να φτάσουν στο λιμάνι
Να σαλπάρουν
Πολύ τις ξέρανε η στεριά
Και κείνες δεν αντέχουν
Θέλουν να γίνουν θάλασσα.

Σχολιάστε

Filed under The Soul selects her own Society, Uncategorized

Χωρίς μια λέξη

Τους ανεκπλήρωτους έρωτες τους πήρε όλους το φθινόπωρο.
Χωρίς καν μια λέξη.

Image

1 σχόλιο

Filed under Δαιμόνια, Uncategorized

{Να μη ρωτήσεις}

Να μη ρωτήσεις
Να μη μάθεις
αν ζει, αν πέθανε / μικρή έχει σημασία
ανήκει πια στο χτες.
Κι αν το χτες μου είσαι και συ και γω
μπολιασμένη απ’ τα κύτταρα των δυο
προχωρώ.
Τι να την κάνεις όμως τη μνήμη
όσο και να τη θάψεις,
αφού δεν πιάνει χώματα
και πάλι έρχεται μπροστά
μια αλλοτινή εικόνα
πρόσωπα και βλέμματα περασμένα
ας μη μιλήσω για τις αγκαλιές
δε λησμονείς τη ζέστη τους
ιδίως τώρα που διάγουμε ψυχρούς καιρούς
στα όρια της κόλασης
του μίσους για τον Άλλον.

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems, Uncategorized

Ντεμακιγιάζ

«Αφαιρεί απαλά τη μάσκαρα και το μακιγιάζ. Περιποιείται τις βλεφαρίδες».
Πώς γίνεται, όμως, να περιποιηθεί το μέσα των ματιών σου; Εκείνο που φλέγεται απ’ τα όνειρα, που βλέπει καθαρά, όσα χρώματα κι αν έβαλες απ’έξω;
«Αφαιρεί απαλά τη μάσκαρα…το μακιγιάζ»..όσο κομψό κι αν έκανες το πρόσωπο, όσο αψεγάδιαστο, ραγίζει ακόμα και η πορσελάνη, θυμήσου. Μικρές ρωγμές, μικρές, ανεπαίσθητες ρυτίδες, ελαφρές κηλίδες από την «έκθεση στον ήλιο».
Όμως, μου λες πώς να κλειστώ στο μέσα μου σκοτάδι, να μην εκτεθώ στο φως, να μην καώ, να μην αφήσει ο χρόνος το σημάδι;
Άνθρωπος είμαι
και γέρνω
και γερνώ.

Σχολιάστε

Filed under Snapshots

{Για τα όνειρα που ίπτανται}

Γιατί εγώ στα όνειρά μου ίπταμαι
ακόμα και πάνω από τα σύννεφα
κι ακούω μουσικές, κάνω ταξίδια
αιθέρια, ως είμαι, πηγαίνω όπου θέλω.
Κόβω τις κορδέλες που με κρατάν στη γη
κάνω τα σεντόνια μου πανιά
μια Ραπουνζέλ που ξέφυγε
με βλέμμα φευγαλέο
έτσι που να θαρρείς πως
και στα χώματα όταν είμαι
πάλι απ’τον αέρα ήρθα.

nostalgia 4

1 σχόλιο

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems