Monthly Archives: Αύγουστος 2013

Κορίτσι με το ψωμί και το χαμόγελο

Κορίτσι με το ψωμί και το χαμόγελο,
απ’το Χαλέπι στη Δαμασκό
περπατάς
να φτάσεις σπίτι σου στο Deir ez-Zor
να ψάξεις στις πέτρες
να βρεις τους νεκρούς σου
να τους ταΐσεις ψωμί
να ξεχάσουν τα μωρά το κλάμα
να λουφάξουν οι μανάδες του κόσμου
να κοιμηθούν τα παιδιά τον ήρεμο ύπνο
να μην ακούν τα όπλα
να μην τα νιώθουν
να φτάσουν πουλιά στα σύννεφα
να γίνουν πλάσματα του βυθού
αφού στον τόπο τους δεν μπόρεσαν να ζήσουν τη ζωή τους.

girl_bread_roll

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Φρυκτωρίες

{On the road}

Θέλω να σου γράψω / όλες μου τις εμμονές
να τις πάρω μαζί μου σε ένα ταξίδι /να τις σκορπίσω στο δρόμο
όπως θα με φυσάει ο αέρας.
Εσύ θα οδηγείς / εγώ θα σηκώνω τα χέρια στον αέρα
ούτε σπονδή ούτε δέηση
μόνο ελευθερία
Και δρόμος.
OnTheRoad_1993_13

1 σχόλιο

Filed under Snapshots

{In the mood for love}

Προσπερνάς
και κάπως στέκεσαι.
Κάτι στο σώμα σε τράβηξε
αόρατο
μια σκιά απ’ το ένα σώμα στο άλλο
η αύρα που γλίστρησε
ο αέρας που τάραξε το νερό.
Κι ύστερα
γύρισε και είδε.
«When I saw you I fell in love
and you smiled because you knew».*

[* by Shakespeare]

in-the-mood-for-love

Σχολιάστε

Filed under poems

Δεκαπενταύγουστος του ’81

Δεκαπενταύγουστος του ’81.
Ο Σαχτούρης γράφει ένα ποίημα για τον Dylan Thomas, πως εμφανίστηκε μπρος του σ’ έναν καθρέφτη και ‘κείνος ξενύχταγε το ποίημα, όπως ξενυχτάνε τον νεκρό.
Χρόνια μετά, πάλι τον Δεκαπενταύγουστο, βαθιά μέσα στο δάσος ένα κορίτσι σκέφτεται αν ο θάνατος θα ‘χει ή δε θα ‘χει πια εξουσία και τι θα μείνει απ’ αυτό το πέρασμά μας στη ζωή, που όλο ξεχνάμε πως «πάροικοι εσμέν εν γη αλλοτρία».

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

It’s all about August

Είναι, λοιπόν, αυτές οι σιωπές του Αυγούστου. Ελαφρώς δροσερές, αρκούντως ήσυχες και πού και πού να ακούγεται κανένα τριζόνι. Έτσι, για την παρέα.
Και λες ότι το θέμα είναι να διαχειριστείς την ήττα. Να συμφιλιωθείς, να την αποδεχτείς, να την αναγνωρίσεις και να πας παρακάτω. Δεν είναι, άλλωστε, καμιά σπουδαία, πραγματική ήττα. Είναι μια ακόμα στροφή στο δρόμο σου και αλίμονο αν πήγαινες μόνο ευθεία. Να φταίει αυτή η απροσδόκητη αισιοδοξία του Αυγούστου; Ότι καταστάλαξε η ησυχία μέσα μου και είπα να δω αλλιώς μερικά όχι στη ζωή μου;
Καθώς θεωρούσα πάντα τον Σεπτέμβριο αρχή μιας νέας χρονιάς, ο Αύγουστος μαζί με τις μύριες ανατροπές του, τα φεγγάρια του, τις σιωπές του και το νυχτερινό βουνίσιο αεράκι, είχε κάπου θαμμένη και μια ασθμαίνουσα αισιοδοξία, να απλώνει το αδύναμο χέρι της και να κοιτάει με λαχτάρα σαν παιδί με τεράστια μάτια. «Θα με πιάσεις, επιτέλους;»

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized