Monthly Archives: Ιουνίου 2013

Τα δικά μου τριάντα

Πατημένα πια. Σπούδασα σε μια επαρχιακή πόλη με πολλές στερήσεις των γονιών και δικές μου. Δεν πήγα ούτε μια φορά εκδρομή στο κοντινό βουνό, δεν έφταναν τα λεφτά ή πάντα αγχωνόμουν τι θα γίνει εάν πάω εκδρομή και μετά εμφανιστεί λογαριασμός από το πουθενά και δεν έχω να πληρώσω. Δεν ήθελα να ζητήσω δανεικά, το θεωρούσα ζήτημα αξιοπρέπειας. Δεν είχα σκεφτεί ότι άλλοι έπαιρναν και χάριζαν δάνεια στο άψε-σβήσε. Μετά έκανα μεταπτυχιακό σε μεγαλύτερη πόλη, μόνη μου, δουλεύοντας σε σχετικές και άσχετες δουλειές για να τα φέρω βόλτα. Μου πήρε χρόνια να τελειώσει το ρημαδομεταπτυχιακό. Μια χρονιά αναστολή γιατί δεν έβγαινε με τη δουλειά. Τελείωσα με άριστα και αυτό ήταν μια ικανοποίηση. Μετά με απέλυσε ο εργοδότης γιατί προσέλαβε την ξαδέρφη της γυναίκας του στη θέση μου. 17 Αυγούστου. Είχα να πάω στη θάλασσα 3 χρόνια, ως ανασφάλιστη δεν έφταναν τα λεφτά για διακοπές. Εκείνο το καλοκαίρι με το προ-τελευταίο εικοσάευρο πήγα στη θάλασσα και μετά στο σωματείο, για να υπερασπιστώ τη χαμένη μου θέση εργασίας και κυρίως το δίκιο μου απέναντι στο θράσος του αφεντικού, που κοκορευόταν ότι «έτσι είναι οι επιχειρήσεις, απολύουν όταν γουστάρουν». Το βρήκα το δίκιο μου, μετά από αγώνα, ατελείωτο άγχος, συγκρούσεις και συκοφαντίες για το ήθος μου. Αυτά τη μέρα. Τα βράδια έβγαινα έξω σαν τρελή, σε οποιαδήποτε εκδήλωση υπήρχε στην πόλη, για να μην με πάρει από κάτω. Δυο βδομάδες μετά την απόλυση, διέρρηξαν το σπίτι μου, χωρίς να μου πάρουν τίποτα αξίας (ευτυχώς τους δελέασε το εικοσάευρο της συγκατοίκου στο τραπεζάκι του σαλονιού). Αλλά εκεί ήταν που είπα «τέρμα, στο εξής τα πράγματα θα πάνε καλύτερα». Ναι, όντως, λίγες μέρες αργότερα βρήκα δουλειά. Από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ. Εκείνη ήταν τελικά μια καλή χρονιά από αυτήν την άποψη. Αυτά πριν την κρίση.

Μετά την κρίση. Δεν έπεσα από τα σύννεφα. Δεν μου έλειψαν τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα ακριβά ρούχα, παπούτσια, η fancy διασκέδαση, δεν τα έκανα ποτέ, δεν τα γούσταρα άλλωστε ποτέ. Γι’ αυτό δεν με πτόησε η κρίση. Η ατμόσφαιρα γύρω μου με πτοούσε. Το περιρρέον κλίμα κατάθλιψης και αδράνειας που μας παρέσυρε όλους. Και μου φαίνεται ειρωνικό που ξαφνικά οι συνομήλικοί μου «πέφτουν από τα σύννεφα», δηλαδή απορώ μαζί τους…αλλά πρέπει τελικά να κυκλοφορούσε πολύ χρήμα που δεν πήρα ποτέ χαμπάρι. Έκανα το λάθος να στηρίζομαι στις δυνάμεις μου, όπως πολλοί ακόμα 30άρηδες που δεν συνειδητοποίησαν μέσα σε μια νύχτα ότι δεν μπορούν πια να πάνε κάθε μέρα για καφέ-ποτό-ψώνια-Λονδίνο-Άμστερνταμ και Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας.

 ΥΓ. Το κείμενο έχει συναισθηματισμό άκρατης φύσεως αλλά δεν θα το καλλωπίσω, ας ειπωθούν τα γεγονότα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under Φρυκτωρίες

{Η σιωπή δεν είναι πουλί}

Η σιωπή δεν είναι πουλί
που φέρνει καταιγίδα,
ούτε τριγμός ούτε χαμός
το βήμα του παιδιού επάνω στα συντρίμμια.
Είναι το χάδι του λυγμού
πως βρήκε μέσα στη σιγή
και λίγη ηρεμία.

Σχολιάστε

Filed under poems

Πυρκαγιές οι λέξεις

Μια μανιακή της γραφής δε γράφει ποτέ ένα γράμμα μόνο για τη χάρη και τη χαρά της επικοινωνίας. Ο παραλήπτης παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο ως αφορμή όσο και ως πρόθεση. Ποτέ, δηλαδή, δεν θα υπήρχε έναυσμα γραφής άνευ αυτού.

Έτσι, λοιπόν, εν μέσω αναγνώσεων και εθισμών στην ανάγνωση ποικίλων ειδών (θα έλεγα και «κειμένων εσμών») – όπου ελλοχεύει η σχιζοφρενική διάθεση να καταβροχθιστεί το σύμπαν- πηγάζει από κάπου βαθιά αχόρταγη η λαχτάρα της εκφοράς λόγου. Γραπτού, κατά βάση -να βάζουμε και τις σκέψεις σε μια σειρά- αν είναι εφικτό αυτό.

Είναι αυτό που λέμε «ο πόθος καίει τα σωθικά». Ο πόθος της γραφής. Πυρκαγιά οι λέξεις-φλόγες, ξεπετάγονται και τυλίγουν το μέσα μας, εισχωρούν στα κύτταρά μας, λιώνουν το δέρμα μας, καίνε τα μαλλιά, τα μάτια, πύρινες γλώσσες από το στόμα του δράκου εντός μας.

Εκτοξεύονται, θαρρείς, παντού. Στα χαρτιά, στην οθόνη του υπολογιστή, στους τοίχους του σπιτιού. Ή άλλοτε παραμένουν πίσω από το ανοιχτό βλέμμα μας. Οι άλλοι νομίζουν ότι ονειροπολούμε. Δε γνωρίζουν πως εμείς μέσα μας καιγόμαστε. Και πως πασχίζουμε να κρατηθούμε όρθιοι μες στη φωτιά των λέξεών μας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η λήθη, μια κάλπικη νύμφη

Αν η μνήμη κρύβει τη λύπη,
προτιμάς να ξεχνάς.
Κι ας είναι η λήθη
μια κάλπικη νύμφη
με πέπλα τυφλά,
κι ας φέρνει ομίχλη
στ’ άγρια του σκοταδιού νερά.

Σχολιάστε

Filed under poems

Από το Αλγέρι μέχρι την Ταγγέρη όλο θάλασσα

Καλύτερα θολό το πρόσωπο
καλύτερα νερό στον καθρέφτη,
άλλωστε είμαστε θολά νερά
ρυάκια ρέματα τα μάγουλά μας.

Καλύτερα να τρεμοπαίζουν τα βλέμματα
να χάνουν κάπως το οπτικό τους πεδίο,
μήπως και ξεκάθαρα όταν βλέπαμε
τι είχαμε να δούμε;
*
Ακούγαμε τότε αραβικά τραγούδια
με μια βραχνή φωνή που δε θυμάμαι
και ήμασταν από το Αλγέρι μέχρι την Ταγγέρη
όλο θάλασσα.
Κι ήταν μετά ένας ήλιος
που χάιδευε τα σώματα
και λιώναν τα κρύσταλλα.
Και έπειτα ούτε όνειρα ούτε αλήθεια
μόνο γραμμές στα τετράδια
κι αυτά παραμύθια.

Αλγέρι

Αλγέρι


Ταγγέρη

Ταγγέρη

Σχολιάστε

Filed under Μόνον εντός μας εαυτοί, poems