Monthly Archives: Μαΐου 2013

Η ονειρική αχλύ μιας δίνης

Πού βαδίζαμε δεν ξέραμε. Το σκοτάδι έπεφτε βαρύ μπροστά μας. Ήταν τόσο πυκνό που σχεδόν το νιώθαμε στα χέρια μας, στο πρόσωπό μας.
Χρόνος δεν υπήρχε, νομίζαμε πως περπατάγαμε σε μια διάρκεια αιώνια ή άλλοτε πως ξεκινήσαμε μόλις πριν.
Γι’αυτό δεν καταλάβαμε πώς γλιστρήσαμε στο κενό
και πέφταμε, πέφταμε, πέφταμε
σαν να μας τύλιγε ονειρική αχλύ μιας δίνης.
Όταν ανοίξαμε τα μάτια, είδαμε το σπίτι μας να καίγεται, να λιώνουν τα είδωλά μας στον καθρέφτη.
Όμως φωτιά δεν νιώσαμε στο κορμί μας. Βλέπαμε τις φλόγες να τυλίγουν τα πάντα και όπως ξεπηδούσαν, νομίζαμε ότι ακούγαμε μουσική.
Όταν πήρε φωτιά και το πάτωμα, ανάμεσα στους τριγμούς της φωτιάς ακουγόταν μουσική από πιάνο. Όσο καιγόταν το σπίτι, η μουσική δυνάμωνε. Αναγνωρίσαμε το κομμάτι, Rachmaninoff, βλέπαμε τις παρτιτούρες να φεύγουν, να καίγονται στον αέρα, τα αποκαΐδια που σήκωνε το κύμα της φωτιάς.
Γυρίσαμε πάλι τα πρόσωπά μας στον καθρέφτη. Δεν υπήρχε τίποτα. Πίσω, στην αχλύ της δίνης, ακούγαμε το σπίτι να πέφτει μέσα σε φλόγες από μουσική.
Κλείσαμε τα μάτια. Όταν νιώσαμε να φυσά κρύος αέρας, καταλάβαμε ότι όλα είχαν πια τελειώσει, ότι γυρίσαμε πίσω.
Όλα ήταν στη θέση τους, το πιάνο στον δεύτερο όροφο, βουβό από χρόνια, οι κουρτίνες στα ανοιχτά παράθυρα, όλα ήταν εκεί.
Εκτός από τον καθρέφτη.

Το κομμάτι αυτό μεταγραφόταν υπό τη συνοδεία Neil Young, Dead man theme. 😉

http:///www.youtube.com/watch?v=fi-S9lrnLZ8

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized