Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Η Κομμαντατούρ στην Αθήνα

Στην οδό Κοραή 4 μια ταμπέλα γράφει «Χώρος ιστορικής μνήμης 1941-1944». Στο υπόγειο της πολυκατοικίας αυτής ήταν τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Κατέβηκα να τα δω…ποτέ άλλοτε δεν έχω νιώσει να μεταδίδει τόση ενέργεια ένας χώρος…Το αίμα; Οι κραυγές; Τα δάκρυα; Ο θάνατος όλων αυτών των ανθρώπων; Όλα ζούσαν ακόμα..Έφυγα σαν να με κυνηγούσε η φρίκη.

«Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίον εκείνον;»* Ο φασισμός της «κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας»; Τα χρυσά αυγά που ανεβαίνουν σταθερά; Οι ανιστόρητοι, μπουχτισμένοι «νοικοκυραίοι» και τα λοιπά ανεγκέφαλα δίποδα που την υποστηρίζουν; Η αφήγηση της μαθήτριάς μου ότι ο χρυσαυγίτης του σχολείου απειλούσε να δείρει συμμαθήτρια αν τραγουδούσε εβραϊκό τραγούδι στη μνήμη των νεκρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Οι απαθείς καθηγητές που παρακολουθούσαν το γεγονός;
Δεν ξέρω πόσα μπορώ να γράψω ακόμα, η φρίκη από τους τοίχους της Κοραή είναι πάντα παρούσα μπροστά μου. Και η σκέψη μήπως εκείνη η βαριά πόρτα στην είσοδο μας κλείσει για πάντα στο κολαστήριο.

*Ο στίχος από το ποίημα του Σεφέρη «Επί ασπαλάθων…»

Image

1 σχόλιο

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Το αίμα σου έχει ίδιο χρώμα με τη φράουλα

Ξεκινάς από το Μπαγκλαντές, έχεις ένα όνομα, έχεις γονείς, αδέρφια, φίλους
Ξεκινάς από το Πακιστάν, έχεις ένα όνομα, έχεις γονείς, αδέρφια, φίλους
Ξεκινάς από το Αφγανιστάν, έχεις ένα όνομα, έχεις γονείς, αδέρφια, φίλους
Έχεις όνειρα, ελπίζεις, γι’ αυτό περπατάς, θαλασσοπνίγεσαι, στοιβάζεσαι σε καρότσες, πληρώνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις
«να πας στην Ευρώπη»
και βρίσκεσαι στη Μανωλάδα, στην Πάτρα, στην Αθήνα
λαθρομετανάστης
ή όχι, νόμιμος, «με χαρτιά»
κοιμάσαι μαζί με άλλους 50 κάτω από ένα νάυλον
μαζεύεις όλη μέρα φράουλες για 3 ευρώ
πληρώνεις νοίκι για το νάυλον, αρρωσταίνεις, δεν πλένεσαι, δεν τρως όπως πρέπει, ζεις στις ακαθαρσίες σου
μαζεύεσαι, θυμάσαι τον άλλο τον Αιγύπτιο που τον έδεσαν στην καρότσα και τον έσερναν σε όλο το χωριό
έξι μήνες δε σου δίνει τίποτα το αφεντικό και τολμάς να διαμαρτυρηθείς.

Το αίμα σου έχει ίδιο χρώμα με τη φράουλα.
Image.

 

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Tenho Em Mim Todos Os Sonhos Do Mundo

LisboaΈχω μέσα μου τα όνειρα όλου του κόσμου..

Και μπορώ να ταξιδέψω ένα μεσημέρι του Απριλίου στη Rua dos Douradores
και να κάνω υπομονή
να μη σκέφτομαι πως η μέρα μου θα είναι γαμημένη πίεση στη δουλειά
και όσο αντέξω
πόσο ακόμα σκλάβος των ενσήμων
«Έχω μέσα μου τα όνειρα όλου του κόσμου»
κι αυτά θα με κρατήσουν
και θα μπορώ να βαδίζω στα σύννεφα
στρωμένα στο πλακόστρωτο
μιας ασπρόμαυρης Λισαβόνας.

* Ο τίτλος του κειμένου Tenho Em Mim Todos Os Sonhos Do Mundo από: Tabacaria, Fernando Pessoa

1 σχόλιο

Filed under Ιστορίες του Ατλαντικού, poems