Έχει τέλος αυτή η πατρίδα;

Ζούμε σ’ έναν κυκεώνα βίας. Πολυσύνθετο. Η μια όψη: ο στυγνός φασισμός. Απροκάλυπτος, θρασύδειλος, έτοιμος να διώξει τα αλλοδαπά νήπια «για να ξεβρωμίσει η χώρα», συνεχίζει και εντατικοποιεί τις επιθέσεις στους ξένους αλλά και σε όποιον δεν του γεμίζει το μάτι για αρκετός ‘πατριώτης’.

Και υπάρχει η άλλη όψη της βίας: η φτώχεια. Ο εξαναγκασμός στη φτώχεια ολοένα και περισσότερων ανθρώπων. Στην Ελλάδα (όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση) προς το παρόν, προσεχώς παντού… Εξαναγκασμός στη φτώχεια σημαίνει φχαριστιέμαι με ένα κομμάτι ψωμί μέχρι να το πάρουν κι αυτό, σημαίνει αρρωσταίνω και δεν μπορώ να γίνω καλά γιατί δεν έχω λεφτά ούτε δημόσιο σύστημα υγείας (λειτουργικό τουλάχιστον…), εξαναγκασμός στη φτώχεια σημαίνει χάνω τη δουλειά μου και δεν βρίσκω, κι ας λιώνω τις σόλες στο περπάτημα (πονάνε και τα γόνατα, γαμώτο :Ρ),

Εξαναγκασμός στη φτώχεια σημαίνει αυτοκτονώ στη μέση του δρόμου.

Η βία του φασισμού και η βία της φτώχειας έχουν έναν κοινό παρoνομαστή: διαλυμένη κοινωνική υποδομή. Και όσο δεν αντιδρούμε στην παρακμή αυτή, μαύρες μέρες ξημερώνουν.

«Κι αὐτὴ δὲν ἔχει τέλος ἡ παρτίδα…» ( Μ. Αναγνωστάκης, Το σκάκι)

Ή έχει τέλος αυτή η πατρίδα;

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s