Monthly Archives: Μαΐου 2012

Η τρομερή στιγμή της απώλειας

Η τρομερή στιγμή που συνειδητοποιείς την απώλεια, η στιγμή που είσαι παρούσα μέσα σε μια απουσία. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια, αλλά η μνήμη είναι πάντα εκεί. Λες και οι δρόμοι, τα σπίτια, ακόμα και η θάλασσα, παρέμειναν ίδια. Ο μόνος διαφορετικός, εσύ. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν»… Γι’ αυτό και θες να απομακρυνθείς, να σωθείς από το ζοφερό ποτάμι της μνήμης.

Δίπλα η ζωή συνεχίζεται: οι άνθρωποι χαμογελούν, το φως του φάρου αναβοσβήνει, τα σύννεφα τυλίγουν το μυτερό βουνό.

ΥΓ. Είναι μερικές φορές που ο τόπος έχει μεγάλη σημασία. Πάτρα, 26 Μαΐου 2012.Image

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για μια ανάσα δρόμο

Θέλω να φύγω. Χωρίς προορισμό. Μόνο να νιώσω τον αέρα στο πρόσωπό μου. Να δω τον ανοιχτό ορίζοντα, τα σύννεφα, να πάρει ο αέρας τις θολές σκέψεις μου και να μην υπάρχει τίποτα άλλο μπροστά παρά μόνο ο δρόμος. Έτσι, για μια ανάσα. Πρόσκαιρη λύτρωση για του βίου το οδυνηρό ταξίδι.

Μέχρι να ανακαλύψω ξανά ελπίδα κι όνειρο.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Προσεχώς άνεργη

Σήμερα δεν έχω την αγωνία του μελλοθάνατου. Σκέφτομαι την επικείμενη ανεργία και παραμένω ψύχραιμη, δηλαδή δεν πέφτω στα πατώματα (όπως συμβαίνει συνήθως). Άλλωστε είναι κάτι που έχω ζήσει πολλές φορές στη ζωή μου, δεν πρόκειται για εξαίρεση στον κανόνα, αφού παραμονές σχεδόν κάθε καλοκαιριού ο κανόνας ήταν αυτός.

Δεν ξέρω τι θα φέρει το αύριο (μακάρι τη δουλειά των ονείρων μου, αλλά αυτό σχεδόν απαγορεύεται να το σκέφτεται κανείς σήμερα). Νιώθω, όμως, και μια παράξενη αίσθηση ελευθερίας, σαν να είναι τα πάντα ανοιχτά μπροστά μου, σαν να μην έχει χαθεί το παιχνίδι.

«Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία./ Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει»…

Προσεχώς, λοιπόν…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Κρεσέντο παραληρήματος

Θα χαρίσω τα υπάρχοντά μου όλα

θα κεράσω τους φίλους με τα τελευταία μου λεφτά

και θα φύγω ένα βράδυ για να πάρω τα βουνά. (Θα μπορούσε να το τραγουδήσει και ο Σφακιανάκης!)

Θα τα σκίσω τα πτυχία

και τα μεταπτυχιακά,

πάνε και οι ξένες γλώσσες,

τι τα θέλω όλα αυτά; (Το άσμα συνεχίζεται!)

 

ΥΓ. 1. Λίγος σαρκασμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Μπροστά στα αδιέξοδα της σημερινής κατάστασης, το χιούμορ είναι κι αυτό ένα όπλο.

ΥΓ. 2.  «Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους», έγραφε ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

ΥΓ. 3. «Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω…» Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Η μοναξιά του σχοινοβάτη.

Όρθιοι, λοιπόν. Αντέχουμε. Κι όταν έρχεται εκείνη η ώρα που λιγοψυχάμε, ας απλώσουμε το χέρι.

 

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα, όλα εκείνα που σκεπάζουν την ασχήμια γύρω μου…

Θα θυμηθώ τους φίλους μου, όλους εκείνους που μου έχουν χαρίσει τις πιο ωραίες στιγμές μήπως έτσι καλύψουν σαν πέπλο την παρακμή γύρω μου.

Θα θυμηθώ εκείνους που ακόμα κάνουν κουράγιο, που δε λιγοψυχούν σαν εμένα, θα θυμηθώ τους γονείς μου που τόσα χρόνια αγωνίζονται και είναι όρθιοι ακόμα,

θα θυμηθώ τα πρόσωπα των παιδιών για να μην ξεχάσω τι σημαίνει αθωότητα, θα κοιτάξω το γιασεμί στο μπαλκόνι μου…δε θέλω να ξεχάσω ότι υπάρχουν ακόμα πολλά όμορφα που δεν μ’ αφήνουν, δεν μ’ αφήνω να δω…

Θα αγωνιστώ

να μην ξεχάσω

ότι στον κόσμο αυτό υπάρχει και ΟΜΟΡΦΙΑ!…

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Blue, strange colour blue

Η μουσική μπορεί να σε μαγέψει, να σε τυλίξει στον ιστό της και να μην υπάρχει πια οικονομική κρίση, πολιτική διαπλοκή, ανασφάλεια, άγχος, θλίψη, λεφτά, μιζέρια…

Everybody is sleeping now…Μουσική για τη νύχτα ή η νύχτα για τη μουσική. Εικόνες και συναισθήματα που κρύβει το φως της μέρας. Σκέψεις αχαλίνωτες στο ρυθμό, πράξεις ενστικτώδεις. Η λογική δεν αγαπά τη νύχτα, το σκοτάδι γίνεται ο καλύτερος τρόπος να αποκαλύψεις αυτό που θα ήθελες να είσαι, αυτό που θα ήθελες να κάνεις, άγγελος και εωσφόρος μαζί…

Τα όνειρα ζουν στο σκοτάδι

Ησυχία

Νύχτα

«An industrial silence singing…»

Σχολιάστε

Filed under Φρυκτωρίες, Uncategorized

Ένα παραμύθι μέσα στην κόλαση

Παραμύθι, όπως λέμε παραμυθία, δηλαδή παρηγοριά. Και τέτοιον καιρό αναζητά κανείς ένα παραμύθι, ίσα ίσα για να κάνει ένα διάλειμμα από τη ζοφερή πραγματικότητα και τον ομιχλώδη μύθο γύρω απ’ αυτήν. 

Έτσι απόψε θυμάμαι τις αγάπες μου, θυμάμαι τον μοιρασμένο ύπνο και αυτό κρατώ σαν μια παρένθεση μέσα στο συγκρατημένο χάος των καιρών που διάγουμε.

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized