Αηδία και Οργή

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για την αυτοκτονία αυτού του ανθρώπου στο Σύνταγμα σήμερα το πρωί, ΕΝΑ ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα: Αηδία. Αηδία για όλα όσα οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο (και πολλούς ακόμα) στην πράξη αυτή. Αηδία (εντονότερη απ’ όσο συνήθως) για τους πολιτικούς και την αναλγησία τους στα όσα διαδραματίζονται. Η αναλγησία, βέβαια, συνδέεται με ένα βασικό χαρακτηριστικό που διέπει αυτή τη χώρα σε μεγάλο βαθμό: τον φιλοτομαρισμό, τον εγωκεντρικό μικρόκοσμο και την αχαλίνωτη απληστία πολλών συνανθρώπων μας. Γιατί, δυστυχώς τα χαρακτηριστικά αυτά δεν τα διαθέτουν συλλήβδην οι πολιτικοί αλλά πολλοί ακόμα..Επιχειρηματίες που δεν πληρώνουν μήνες, σχεδόν πια χρόνια τους υπαλλήλους τους, αρνούμενοι να μειώσουν κατά το ελάχιστο την προσωπική τους περιουσία, δημόσιοι υπάλληλοι που κλέβουν με όποιον τρόπο μπορούν τα χρήματα του δημοσίου, άνθρωποι με εξουσία που την εκμεταλλεύονται στο έπακρο για να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους και πόσοι ακόμα… (αν μιλήσω πιο αναλυτικά, αυτός ο κατάλογος δεν θα’ χει τέλος).

Και μετά την αηδία σκέφτομαι γιατί δε νιώθω οργή…γιατί ακόμα συνεχίζουμε και τους αφήνουμε να μας δολοφονούν; Γιατί αργεί μια μαζική αντίδραση; Πόσο δύσκολο είναι να βγει κανείς από τον μικρόκοσμό του; Σε ποιο σημείο εξευτελισμού πρέπει να φτάσει κάποιος για να κάνει κάτι; Μετά την αυτοκτονία, τι;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s