Monthly Archives: Απρίλιος 2012

Η αόριστη προσδοκία του τίποτα

Χειρότερα από το τίποτα είναι η αναμονή γι’ αυτό.

Υπάρχει μια αίσθηση αδράνειας και αναμονής. Αναμονή για το καλύτερο ή το χειρότερο; Μάλλον για το δεύτερο. Και σ΄αυτό το κλίμα αναμονής αναρωτιέται κανείς πώς να πράξει, αν μπορεί να κάνει κάτι. Η ερώτηση αυτή πιθανόν υπάρχει στο μυαλό πολλών, ωστόσο δεν προχωρά σε απάντηση. Μπορούν αυτές οι εκλογές να καταφέρουν κάτι; Πολλοί πιστεύουν πως όχι. Ότι θα είναι μια από τα ίδια ή ότι θα δούμε («ανίερες» κατά τ’ άλλα) συμμαχίες των πολιτικών προσώπων προκειμένου να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους (;) ή αλλιώς «να σώσουν το τομάρι» τους ή, πολύ πιο απλά, να υποκύψουν στην μ-εθιστική γοητεία της εξουσίας.

Και μεις πώς αντιδράμε σ’ αυτή τη πιθανή πραγματικότητα; Πόσο ακόμα θα υπερασπίζουμε το σύστημα; Περιμένοντας τι; Ότι θα επιστρέψουμε σε μια ομαλή καθημερινότητα, όπως την ξέραμε πριν λίγο καιρό; Και όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτό είναι που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Μπροστά υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι: για το καλύτερο ή το χειρότερο. Προς το παρόν βαδίζουμε ολοταχώς για το χειρότερο, μιας και η ανοχή και η αντοχή μας ακόμα δεν έχουν εξαντληθεί (πόσο ακόμα, άραγε;). Υπάρχει αυτή η αόριστη προσδοκία για κάτι που τείνει να εξισωθεί με το τίποτα.

Θα ήθελα πολύ να κλείσω καταλήγοντας σε κάτι αισιόδοξο. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι με τον συλλογικό αγώνα θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Από τη μια πλευρά,  αισθάνομαι ότι απουσιάζει ατή η ιδεολογία που θα μπορούσε να μας ενώσει. Από την άλλη, όμως, ποια ιδέα περιμένουμε πέρα από την αξιοπρέπεια μιας καλύτερης και δικαιότερης ζωής;

2 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι;

…Ότι αυτοί ελεηθήσονται; Και οι έξυπνοι; Αυτοί που διάβασαν πολύ στη ζωή τους; Για πόσο θα συνεχίσουν να αυτοκτονούν; Στην ουσία να δολοφονούνται;;;

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αηδία και Οργή

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για την αυτοκτονία αυτού του ανθρώπου στο Σύνταγμα σήμερα το πρωί, ΕΝΑ ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα: Αηδία. Αηδία για όλα όσα οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο (και πολλούς ακόμα) στην πράξη αυτή. Αηδία (εντονότερη απ’ όσο συνήθως) για τους πολιτικούς και την αναλγησία τους στα όσα διαδραματίζονται. Η αναλγησία, βέβαια, συνδέεται με ένα βασικό χαρακτηριστικό που διέπει αυτή τη χώρα σε μεγάλο βαθμό: τον φιλοτομαρισμό, τον εγωκεντρικό μικρόκοσμο και την αχαλίνωτη απληστία πολλών συνανθρώπων μας. Γιατί, δυστυχώς τα χαρακτηριστικά αυτά δεν τα διαθέτουν συλλήβδην οι πολιτικοί αλλά πολλοί ακόμα..Επιχειρηματίες που δεν πληρώνουν μήνες, σχεδόν πια χρόνια τους υπαλλήλους τους, αρνούμενοι να μειώσουν κατά το ελάχιστο την προσωπική τους περιουσία, δημόσιοι υπάλληλοι που κλέβουν με όποιον τρόπο μπορούν τα χρήματα του δημοσίου, άνθρωποι με εξουσία που την εκμεταλλεύονται στο έπακρο για να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους και πόσοι ακόμα… (αν μιλήσω πιο αναλυτικά, αυτός ο κατάλογος δεν θα’ χει τέλος).

Και μετά την αηδία σκέφτομαι γιατί δε νιώθω οργή…γιατί ακόμα συνεχίζουμε και τους αφήνουμε να μας δολοφονούν; Γιατί αργεί μια μαζική αντίδραση; Πόσο δύσκολο είναι να βγει κανείς από τον μικρόκοσμό του; Σε ποιο σημείο εξευτελισμού πρέπει να φτάσει κάποιος για να κάνει κάτι; Μετά την αυτοκτονία, τι;

 

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized