“Requiem for the Russian Tea rooms”

Μη ξεχνάς
Τα βράδια που έπεφτε το φεγγάρι
Σαν ένα έλκηθρο πάνω στο χιόνι
Την ένταση του αέρα στα παγωμένα χέρια

Μη σπάσεις
Στη μέση του δρόμου
Έχουν ακόμα βήματα τα όνειρά μας

Άκου
Το κρύσταλλο που πέφτει
πως αντηχεί στα οστά του κρανίου σου
πώς πριονίζει την καρδιά σου
πώς γίνεται νερό στις φλέβες των ποδιών σου

Ακολούθησέ με
στην πιο μεγάλη νύχτα
και μη φοβάσαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αμίρ

Αμίρ απ’ τη Χεράτ του Αφγανιστάν
Πολύ περπάτησες να βρεις νέα πατρίδα
Πολλές βραδιές τα όνειρά σου θα ήταν γεμάτα φόβο
Όταν άκουγες τα σκυλιά στη μέση της ερήμου
«Ξέρεις πόση νύχτα κάνει πάνω στα βουνά;»
Όταν η βάρκα σου έτρεμε στη μέση του Αιγαίου
«Ξέρεις πόσο κρύο είναι το νερό;»
Όταν σε κοίταγαν εχθρικά σε ένα καφενείο στα Πατήσια
«Ξέρεις πώς φοβάται ένα παιδί;»
Όταν σου φώναζαν «βρωμοαφγανέ, γύρνα στη χώρα σου»
Και έλεγες «αυτή τι είναι;»

Πήγες στο σχολείο
Δευτέρα πρωί έτυχε να σου δώσουν μια σημαία που μετά την πήραν πίσω

Μη λυπάσαι, Αμίρ

Άσε τη σημαία για αυτούς που τη χρειάζονται
Εσύ να κουβαλάς όποια πατρίδα ορίζει η καρδιά σου

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Λέξεις, ΙΙΙ

Φαγώθηκες και σήμερα με την ποίηση
Να πάρεις, τάχα μου, δυο λέξεις
Να τις κάνεις τέσσερις, να τις κάνεις οχτώ
Κι ύστερα, τι θα απογίνουμε, μου λες;
Δεν έχουμε ψωμί.
Που το ’χτισες ένα σώμα όλο γράμματα
Σου βγήκε σε καλό;
Κάλλιο να όργωνες χωράφια,
Μπορεί και να θέριζες
Όχι όπως τώρα, όλο χαρτιά
Γέμισε το σπίτι αψιά μυρωδιά τυπογραφείου
Και γω νύχτες και νύχτες να περιμένω
Ανάμεσα σε αναπνοές και λέξεις
Ήρθες δεν ήρθες

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αθήνα, Ι

Πέρασε η ώρα
Πέρασε η νύχτα
Δεν ήρθε το άσπρο σύννεφο
Ψέμα κι ο αττικός ουρανός
Χωμένος στην άσφαλτο τρέχεις στην Πατησίων
Πολυτεχνείο σε είδα να φοράς τα χιόνια σου
Φεγγάρι σ’ έψαξα αλλά ήσουν μέσα μου
Δεν έχω λέξεις αλλά νερά που τρέχουν
Και μνήμη που τριγυρνά με λεωφορείο
Ζωοδόχου Πηγής, Ασκληπιού, Ακαδημίας
Αγρίμι που δεν μερώνει κι όλο γλείφει τις πληγές του
Θαρρείς το τρέφει το αίμα του
Σαν χάθηκε στα δάση.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Road movie

Θέλω να δω ένα παλιό road movie

Από εκείνα που το αμάξι έτρεχε στις ερημιές της Αμερικής

Ένα αγόρι που όλο έψαχνε

Ένα κορίτσι που κάτι ζητούσε

Δεν έμαθαν ποτέ

Τόση σιωπή κάθε νύχτα

Τόση σιωπή κάθε μέρα

Οι λέξεις έπεφταν στα κόκαλα

Δεν έβγαιναν ποτέ έξω

Άφηναν το αίμα τους σημάδι

Και έτσι γέμισε ένα κεφάλι παπαρούνες

Και κάτι μάγουλα γεμάτα δρόμους

Από τα μάτια στο λαιμό

Εκεί έτρεχαν με ένα παλιό αμάξι

Όσο πιο γρήγορα μπορούσαν

Μέχρι να βρουν έναν γκρεμό

Να σταματήσουν

Να αποφασίσουν

Να πέσουν

Ή να γυρίσουν πίσω

Χωμάτινοι

Και κάπως πιο πέτρινοι

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Γιατί η ζωή είναι αγρίως απίθανη*

Απόψε ο ουρανός της Σαγκάης είναι καθαρός, φαίνονται και λίγα αστέρια. Τέτοια ώρα έχουν απομείνει λίγα φώτα αναμμένα, στο βάθος οι ουρανοξύστες και ο μεγάλος αυτοκινητόδρομος. Τα κοιτάζω από ψηλά, πέρα από μένα απλώνεται η πολιτεία. Είναι γοητευτική πόλη τη νύχτα, γοητευτική όσο δεν παίρνει. Γι’ αυτό και η Σαγκάη, αν ήταν άνθρωπος, θα ήταν γυναίκα. Γυναίκα που ξέρει να κρύβεται, ζόρικη, δύσθυμη, πνιγμένη στα λούσα και στη δυσωδία την ίδια στιγμή, αλλά που στο τέλος σε κατακτά. Αρκεί μια βόλτα στην μεταμεσονύκτια προβλήτα δίπλα στο ποτάμι. Αρκεί ένα παράθυρο από ψηλά να αγναντεύει.

Αυτά τα τελευταία δύο χρόνια είδα μεγάλες πόλεις της Ασίας που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Σαγκάη, Πεκίνο, Χονγκ Κονγκ, Τόκιο.

Κάθε πόλη και μια άλλη ιστορία, υλικό να μας τρέφει στο ύπνο, να μας τρέφει στον ξύπνιο.

«Γιατί η ζωή είναι αγρίως απίθανη».

*Από τον τίτλο του βιβλίου της Μαργαρίτας Καραπάνου: Η ζωή είναι αγρίως απίθανη, Μαργαρίτα Καραπάνου, εκδ. Ωκεανίδα, 2008.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Elise

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, πού ξενυχτούσες τα Σάββατα; Ποιος σου τραγούδαγε I’ll take care of you και συ του έλεγες I’m not in love anymore;

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, με μια βαλίτσα στο χέρι και μπόλικες τσίχλες στις τσέπες, έφυγες με το βραδινό τρένο και δεν ήξερες πού να πας. Σταμάτησες στον επόμενο σταθμό, με ένα παλιό τζην και μια ζακέτα της μάνας σου, που πήρες κρυφά την ώρα που κοιμόταν, έτσι για να την χαιρετήσεις. Δεν θα γυρνούσες πίσω.

Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ της πολιτείας του Μιζούρι, με την καρδιά στα χέρια και το μυαλό στα πόδια προχωράς μέρα, προχωράς νύχτα στους μεγάλους δρόμους της πολιτείας και δεν σε νοιάζει.

Ο ήχος του ποταμιού στις ρίζες των μαλλιών σου έφερνε θροΐσματα και ψιθύρους από δέντρα παλιών καιρών και προσευχές ιθαγενών.

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, ήσουν μια ξεχασμένη Ινδιάνα της φυλής των Σιου, μια απόγονος της φυλής των Βερβέρων, ιθαγενής των τροπικών του Αμαζονίου, ξυπόλητο κορίτσι στις ακτές της Γκάνα και αποφάσισες να γυρίσεις πίσω.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Charlotte sometimes*

 

Είμαστε δύσκολοι, αλλά πιο πολύ με τον εαυτό μας, έλεγε η Σαρλότ τα βράδια μ’ ένα ποτήρι λευκό κρασί μες στην ομίχλη.

Η Σαρλότ μερικές φορές δεν κοιμάται στο σκοτάδι

κοιτάει τα αστέρια

και μοιράζει το σώμα της

Στην Ανδρομέδα τα μαλλιά

Στην Κασσιόπη τα μάτια

στον Σκορπιό τα δαγκωμένα της δάχτυλα

Πόδια, κοιλιά, στήθος, αιδοίο σκορπά στους γαλαξίες

Η Σαρλότ με μαύρα μαλλιά

Βαθιά στην ψυχή της είναι μια άλλη

Όταν κοιμάται, δεν βλέπει όνειρα

Όλη τη νύχτα παλεύει

Κάθε πρωί ανοίγει τα μάτια

Και ξέρει τι ώρα είναι

Κάθε πρωί η Σαρλότ επιστρέφει

Όλο και πιο λίγη

*Charlotte sometimes–από το ομώνυμο τραγούδι των Cure

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Μποφόρ

Έπιασαν γερά μποφόρ, σου λέω

Πολύς αέρας

Και τούτο το σώμα που έχω για βάρκα δεν κάνει

Μπορεί να βουλιάξει

Ή να φτάσει πέρα απ’ τον Ατλαντικό

Και τότε όσο και να φωνάζω δεν θ’ ακούς

Όπως θα ανεβοκατεβαίνω στην τρικυμία

Σπίτι δεν θα’ χω

παρά μόνο ελπίδα

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Dream person

Απόψε θα βγω στους δρόμους

στη Xingfu lu, στην Yuanming, στη Henan road

παντού θα χορεύω

πάνω στις γέφυρες κοιτώντας το οδόστρωμα

τα φώτα στα σπίτια και κομμάτια ορίζοντα

δεν με νοιάζει

Έχω μέσα μου ολόκληρους ουρανούς

Και ατέλειωτες θάλασσες να ταξιδέψω

Μερικοί άνθρωποι ζουν ποιητικά

και άλλοι μέσα στην Ποίηση

Όχι, δεν το ξέρουν

πως για σένα γράφω

για μια νύχτα που μας βγάζει σε άλλη νύχτα

για τα φώτα στα χέρια και στα μάτια

Που χαϊδεύουν τα δάχτυλα

χαϊδεύουν τα μάγουλα

όπως τα δάχτυλα του καλλιτέχνη στο πάρκο

που γράφει στο νερό ποιήματα.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized