Ο δρόμος

Κι αν ήταν να μιλήσω, δεν θα είχα πολλά να πω
Καλύτερα να πάρω το ποδήλατο στις γειτονιές
Να μου πουν οι δρόμοι κι οι αυλές τις ιστορίες τους
Στις σκαλωσιές οι εργάτες, στα φανάρια τα κουρασμένα πρόσωπα, τα λερωμένα ρούχα τους
Στο πεζοδρόμιο κάνουν ένα τσιγάρο και με κοιτάνε με όλη την κούραση του κόσμου
Να μιλήσει ο βρώμικος αέρας που μπαίνει στα ρουθούνια μου και αργοσαλεύει στα σωθικά μου
Κοκκινίζει τα μάτια μου, άσε τι κάνει στην καρδιά μου
Θα πει ο δρόμος και οι λίγες κερασιές που άνθισαν καταμεσής στο οδόστρωμα
Δεν έχω ξαναδεί κερασιές ανάμεσα στα καλώδια του ρεύματος
Τουλάχιστον αν πεθάνουν από ηλεκτροπληξία θα μυρίσει η γειτονιά άνοιξη
Ας μιλήσει ο δρόμος
Εκείνος άλλωστε περνάει από μέσα μου
Πατάει στα κόκκαλα, εκτινάσσεται στο μυαλό μου
Και θα με φέρει μια μέρα στις όχθες του Yangtze να αντικρίσω το πιο πλατύ ποτάμι
Δεν έχει τέλος βέβαια αυτή η ιστορία
Δρόμος είναι ο άνθρωπος
Την πρώτη μέρα που περπάτησε στη γη
Δρόμος και μετά την τελευταία.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αιωνία η μνήμη

Αιωνία η μνήμη
Σ’ αυτόν που πρώτος έπεσε
Γιατί δεν άντεχε να σηκωθεί
Αιωνία του η μνήμη
Κι μη φοβηθείς που χάνεις τον παράδεισο
Θα σε κρατήσω εγώ στην αγκαλιά μου
Θα σε χαϊδέψω
Θα σε νανουρίσω
Να μη θυμάσαι εσύ
Αλλά εμείς

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αθήνα, Ι

Πέρασε η ώρα
Πέρασε η νύχτα
Δεν ήρθε το άσπρο σύννεφο
Ψέμα κι ο αττικός ουρανός
Χωμένος στην άσφαλτο τρέχεις στην Πατησίων
Πολυτεχνείο σε είδα να φοράς τα χιόνια σου
Φεγγάρι σ’ έψαξα αλλά ήσουν μέσα μου
Δεν έχω λέξεις αλλά νερά που τρέχουν
Και μνήμη που τριγυρνά με λεωφορείο
Ζωοδόχου Πηγής, Ασκληπιού, Ακαδημίας
Αγρίμι που δεν μερώνει κι όλο γλείφει τις πληγές του
Θαρρείς το τρέφει το αίμα του
Σαν χάθηκε στα δάση.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Road movie

Θέλω να δω ένα παλιό road movie

Από εκείνα που το αμάξι έτρεχε στις ερημιές της Αμερικής

Ένα αγόρι που όλο έψαχνε

Ένα κορίτσι που κάτι ζητούσε

Δεν έμαθαν ποτέ

Τόση σιωπή κάθε νύχτα

Τόση σιωπή κάθε μέρα

Οι λέξεις έπεφταν στα κόκαλα

Δεν έβγαιναν ποτέ έξω

Άφηναν το αίμα τους σημάδι

Και έτσι γέμισε ένα κεφάλι παπαρούνες

Και κάτι μάγουλα γεμάτα δρόμους

Από τα μάτια στο λαιμό

Εκεί έτρεχαν με ένα παλιό αμάξι

Όσο πιο γρήγορα μπορούσαν

Μέχρι να βρουν έναν γκρεμό

Να σταματήσουν

Να αποφασίσουν

Να πέσουν

Ή να γυρίσουν πίσω

Χωμάτινοι

Και κάπως πιο πέτρινοι

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Γιατί η ζωή είναι αγρίως απίθανη*

Απόψε ο ουρανός της Σαγκάης είναι καθαρός, φαίνονται και λίγα αστέρια. Τέτοια ώρα έχουν απομείνει λίγα φώτα αναμμένα, στο βάθος οι ουρανοξύστες και ο μεγάλος αυτοκινητόδρομος. Τα κοιτάζω από ψηλά, πέρα από μένα απλώνεται η πολιτεία. Είναι γοητευτική πόλη τη νύχτα, γοητευτική όσο δεν παίρνει. Γι’ αυτό και η Σαγκάη, αν ήταν άνθρωπος, θα ήταν γυναίκα. Γυναίκα που ξέρει να κρύβεται, ζόρικη, δύσθυμη, πνιγμένη στα λούσα και στη δυσωδία την ίδια στιγμή, αλλά που στο τέλος σε κατακτά. Αρκεί μια βόλτα στην μεταμεσονύκτια προβλήτα δίπλα στο ποτάμι. Αρκεί ένα παράθυρο από ψηλά να αγναντεύει.

Αυτά τα τελευταία δύο χρόνια είδα μεγάλες πόλεις της Ασίας που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Σαγκάη, Πεκίνο, Χονγκ Κονγκ, Τόκιο.

Κάθε πόλη και μια άλλη ιστορία, υλικό να μας τρέφει στο ύπνο, να μας τρέφει στον ξύπνιο.

«Γιατί η ζωή είναι αγρίως απίθανη».

*Από τον τίτλο του βιβλίου της Μαργαρίτας Καραπάνου: Η ζωή είναι αγρίως απίθανη, Μαργαρίτα Καραπάνου, εκδ. Ωκεανίδα, 2008.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Elise

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, πού ξενυχτούσες τα Σάββατα; Ποιος σου τραγούδαγε I’ll take care of you και συ του έλεγες I’m not in love anymore;

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, με μια βαλίτσα στο χέρι και μπόλικες τσίχλες στις τσέπες, έφυγες με το βραδινό τρένο και δεν ήξερες πού να πας. Σταμάτησες στον επόμενο σταθμό, με ένα παλιό τζην και μια ζακέτα της μάνας σου, που πήρες κρυφά την ώρα που κοιμόταν, έτσι για να την χαιρετήσεις. Δεν θα γυρνούσες πίσω.

Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ της πολιτείας του Μιζούρι, με την καρδιά στα χέρια και το μυαλό στα πόδια προχωράς μέρα, προχωράς νύχτα στους μεγάλους δρόμους της πολιτείας και δεν σε νοιάζει.

Ο ήχος του ποταμιού στις ρίζες των μαλλιών σου έφερνε θροΐσματα και ψιθύρους από δέντρα παλιών καιρών και προσευχές ιθαγενών.

Μικρή Ελίζ από το Κάνσας Σίτυ, ήσουν μια ξεχασμένη Ινδιάνα της φυλής των Σιου, μια απόγονος της φυλής των Βερβέρων, ιθαγενής των τροπικών του Αμαζονίου, ξυπόλητο κορίτσι στις ακτές της Γκάνα και αποφάσισες να γυρίσεις πίσω.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

DongBaoXing lu και Εγνατία

Σήμερα ημέρα τάδε τόσο του μηνός την είδα

Να διπλώνεται στα δυο μέσα στο μετρό

Είχε όλον τον πόνο του κόσμου στο πρόσωπό της

Και ρυτίδες και μισόκλειστα μάτια

Γράφω αυτές τις γραμμές σήμερα ημέρα τάδε τόσο του μηνός

Γι’ αυτήν τη γυναίκα

Είδα τα χέρια της –πάντα κοιτάω τα χέρια

Κρατούσε σφιχτά μια τσάντα μπλε

Και ύστερα κατέβηκε

Dong Bao Xing λεγόταν ο δρόμος

Θα μπορούσε όμως να ήταν

Στην Εγνατία

Στην 28ης Οκτωβρίου

Μια Κυριακή χαράματα να μάζευε σκουπίδια

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Forget me not

Forget me not
Όταν περπατώ στα στενά της Tianzifang
Πάντα μία γυναίκα μόνη
Όταν βρέχει
Στη Θεσσαλονίκη
στη Σαγκάη
στο Χονγκ Κονγκ
Forget me not
Σε κάθε βήμα από την εξώπορτα μέχρι την στάση του τρένου
Σε κάθε είσοδο και έξοδο ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες
Forget me not
Στην αίθουσα αναχωρήσεων και στις αφίξεις –πάντα στις αφίξεις
Στον μεταμεσονύκτιο καφέ κάπου στη μέση της ερήμου
Forget me not
Όταν κλαίω και όταν δεν κλαίω
Στην καρτερία μου στη νύχτα του δρόμου
Forget me not

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ιστορίες

Έχω μια ιστορία να σου πω

Γεννιέμαι μέσα σου

Και γδέρνω το λαιμό σου με λέξεις νύχια

Μέχρι το βράδυ ο τοκετός

Μέχρι το τέλος το σημάδι.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Charlotte sometimes*

 

Είμαστε δύσκολοι, αλλά πιο πολύ με τον εαυτό μας, έλεγε η Σαρλότ τα βράδια μ’ ένα ποτήρι λευκό κρασί μες στην ομίχλη.

Η Σαρλότ μερικές φορές δεν κοιμάται στο σκοτάδι

κοιτάει τα αστέρια

και μοιράζει το σώμα της

Στην Ανδρομέδα τα μαλλιά

Στην Κασσιόπη τα μάτια

στον Σκορπιό τα δαγκωμένα της δάχτυλα

Πόδια, κοιλιά, στήθος, αιδοίο σκορπά στους γαλαξίες

Η Σαρλότ με μαύρα μαλλιά

Βαθιά στην ψυχή της είναι μια άλλη

Όταν κοιμάται, δεν βλέπει όνειρα

Όλη τη νύχτα παλεύει

Κάθε πρωί ανοίγει τα μάτια

Και ξέρει τι ώρα είναι

Κάθε πρωί η Σαρλότ επιστρέφει

Όλο και πιο λίγη

*Charlotte sometimes–από το ομώνυμο τραγούδι των Cure

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized